Flickr / gynti_46

Beste Sjors,

Ik schrijf nu jij dood bent. Voor mij zit een mooie vrouw, alleen. Ik ben in een trein in Duitsland, alleen. Ik zie jou weer dwalen langs de muren tussen het vuil zoekend naar iets te kanen. Je vrat, je schranste, je propte jezelf zo vol tot dat je pens zo pijn deed dat je echt niet meer kon. Je sleurde jezelf zo dagenlang voort, opzoek naar eten en iets om te neuken.

Sjors, viespeuk, jij sprong op het eerste de beste en beet het hard in de nek. Na een paar flinke rammen kwam je dan klaar. Je vond het snel best en liet ze dan weer gaan. Vervolgens begon jezelf weer dik te vreten. Jij leefde zoals je neukte. Jij neukte zoals je vrat. Snel, vies en gewetenloos.

Jouw kinderen hebben nog steeds geen idee waarom ze hier rond lopen. Ze krioelen met miljoenen door alle grote steden. Ze komen op plekken waar ik nooit zal komen. Ze hebben er geen benul van. Ik kon echt niet weten dat jij binnen een aantal dagen dood zou gaan. Anders had ik het je verteld, Sjors, echt. Je moet mij geloven. Ook nu je dood bent, juist nu je dood bent. Het universum speelt een raar spel met ons. Geloof mij, leun niet te veel op je eigen gedachten. Ze zijn vals.

Ik heb de schoenlepel weer terug gelegd naast het rek met laarzen. Mijn hersenen hangen netjes naast die van jou, tussen de jassen en petten, in de gang op de kapstok. Mijn koffer stond al een generatie te wachten om gepakt te worden, het is de natuur. Er is nu niemand die voor jouw kinderen gaat zorgen. Precies zoals jij dat wilde.

Ik ga je missen, Sjors.

Een waarde vriend,

Eric

Gerelateerde artikelen
Reacties
Nog geen reacties.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Naar boven