By Marie-Lan Nguyen (Creative Commons)

Beestachtige liefde

4 oktober was het Werelddierendag en toonde iedere dierbezitter hoeveel liefde het beestje verdient, door het te verwennen met allerlei snuisterijen. Er zijn onder ons ook mensen die de liefde verder uitdiepen: de zoöfielen, mensen met een seksuele voorkeur voor dieren. Het vervullen van deze behoefte heet bestialiteit en wordt in hoog tempo in verschillende landen wettelijk verboden. Bestialiteit heeft echter in de westerse geschiedenis een niet geringe rol gespeeld. Een wettelijk verbod stelt deze rol buiten de norm door het te marginaliseren en legt er zodoende een taboe op. Een menselijke seksuele voorkeur als zoöfilie valt zodoende ook buiten de norm en wordt een slachtoffer van het taboe. Maar een voorkeur mag nooit een onbespreekbaar onderwerp zijn.

Het is niet zo dat bestialiteit en zoöfilie altijd onbespreekbaar zijn geweest. Voorbeelden van seksuele omgang tussen mensen en dieren uit de klassieke mythologie zijn er te over (de verleidingen van Leda en Europa door Zeus, de geboorte van de Minotaurus). Ook in de moderne literatuur zijn zulke voorbeelden te vinden. Het bekendste voorbeeld van dierenseks in de Nederlandse literatuur zal de ezelscène uit ‘Nader tot U’ (1966) van Gerard Reve zijn. De hoofdpersoon krijgt hierin bezoek van God in de vorm van een ezel, om Hem vervolgens ‘drie keer achter elkaar langdurig in Zijn Geheime Opening bezitten’. Het leidde tot een strafproces wegens godslastering, maar Reve werd vrijgesproken.

Een antieke precedent voor het hebben van seks met een ezel is de Latijnse roman ‘De gouden ezel’ van Apuleius (2e e. n.C.). De protagonist wordt per ongeluk door een heks omgetoverd in een ezel en beleeft in deze vorm een aantal opmerkelijke avonturen. Zo wordt hij onder andere gedwongen in een arena een misdadige vrouw in een spektakelstuk te beklimmen tot de dood erop volgt. Hij ontsnapt eer het stuk begint.

Het lijkt uit bovenstaande voorbeelden of dierenseks een uitsluitend fictief element is, maar ezelshows zoals beschreven bij Apuleius zijn heden ten dage realiteit. In Zuid- en Midden-Amerikaanse landen kan je een ‘burro-show’ bezoeken, een performance tussen een ezel en een vrouw. Een vergelijkbaar wild maar onwaar verhaal gaat over de dood van Katharina de Grote. Zij zou zijn bezweken onder het gewicht van een paard na een mislukt seksueel experiment. Het is ondanks de onwaarheid een bekend, want grappig, verhaal.

Het zijn menselijke seksuele voorkeuren en die zijn wettelijk niet verboden

Dat lacherige karakter rondom de voorbeelden is tekenend: het is een makkelijke manier om met een taboeonderwerp om te gaan. Maar inmiddels wordt er ook serieuze aandacht besteed aan bestialiteit. Tot de jaren vijftig viel bestialiteit in veel landen onder wetten gericht tegen sodomie. In het licht van de seksuele revoluties vervielen veel van die gedateerde wetten, waardoor bestialiteit lange tijd een onduidelijke wettelijke status had. In de afgelopen jaren is er voornamelijk in Noord-Europese landen, waaronder Nederland, en de Verenigde Staten een verbod geplaatst op dierenseks en het maken of bezitten van dierenporno. Dit verbod is ingesteld uit ethische overwegingen. Bestialiteit wordt gezien als een vorm van dierenmishandeling en daarmee is het wettelijk ontoelaatbaar. Interessant genoeg trekken Midas Dekkers in ‘Lief dier’ (1992) en Peter Singer hier tegen van leer en betogen dat het niet uitsluitend misbruik betreft, maar zelfs om wederzijds genot kan gaan.

Hoe goedbedoeld de veranderde wetgeving van de laatste jaren ook is, het manifesteert zich als een preutse verbanning van normafwijkende seksuele voorkeuren uit het dagelijks leven. Het schept een bewustzijn dat bestialiteit categorisch fout is – en maakt het daarmee onbespreekbaar. Het jammerlijke gevolg is dat tevens zoöfilie, de seksuele voorkeur voor dieren, onbespreekbaar wordt. Uit bovenstaande voorbeelden blijkt dat het in de menselijke geschiedenis wel degelijk een bespreekbare voorkeur geweest is. Het criminaliseren van bestialiteit sluit mensen met zoöfiele gevoelens, of ze die nu willen of niet, uit. Dit is op zijn minst opmerkelijk, zo niet schadelijk.

Waarom biedt diezelfde overheid geen hulp aan deze mensen?

Een overheid die dergelijke seksuele voorkeuren in de wet afkeurt, geeft daarmee toe dat sommige mensen met die voorkeuren hebben. Waarom biedt diezelfde overheid geen hulp aan deze mensen? Een harddrugverslaafde handelt eveneens tegen de wet, maar kan terecht bij een door de staat gefinancierde hulpkliniek. Een zoöfiel heeft recht op eenzelfde, geestelijke ondersteuning. Die krijgen ze nu niet.

Deze ondersteuning zou bovendien niet alleen op moeten gaan voor zoöfielen, maar ook voor andere groepen seksuele devianten, zoals pedofielen. Op het moment schrikken de hetzes tegen pedoseksuelen mensen die met pedofiele gevoelens kampen af om erover te praten. Terwijl juist een open gesprek hierover zou kunnen helpen om deze neigingen te kunnen plaatsen. Maar ook voor deze groep geldt: er is geen professionele plek om te praten over de ontwikkeling van pedofiele gevoelens. Hoogstens een schimmig internetforum, met min of meer gelijkgestemden. Een poging om daarbuiten een gesprek aan te gaan over pedofilie of zoöfilie zal hoogstens stuiten op afkeuring of uitsluiting.

Die reactie kan en moet veranderen. Er moet een open dialoog komen over gevoelens als pedofilie en zoöfilie. Het zijn menselijke seksuele voorkeuren en die zijn wettelijk niet verboden. Wanneer de voorkeur omgezet wordt in een seksuele daad, dus pedoseksualiteit of bestialiteit, wordt het wettelijk strafbaar, en daar kan dan tegen opgetreden worden. Maar het taboe begint nu bij de voorkeur. Omdat die voorkeur extreem afwijkt van de norm, kan of wil men niet op een behoorlijke wijze spreken over individuele voorkeuren en verzwijgt men ze derhalve. Als die voorkeuren echter onderdeel blijken te zijn van de menselijke geschiedenis, heeft het wegstoppen ervan weinig zin. De ezel van Reve en de stier van Minos wijzen ons erop dat onze liefde voor dieren verder kan gaan dan een extra snoepje op dierendag, en deze liefde verdient meer dan een verstikkend taboe.

Gerelateerde artikelen
Reacties
Nog geen reacties.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Naar boven