Flickr / TenSafeFrogs

Blackout in New York City

In de week van de Amerikaanse presidentsverkiezingen publiceert deFusie alleen stukken over Amerika en de verkiezingen.

"Every person caught in a blackout must redefine the potentiality of public space, relate to strangers and invent new temporary forms of organization." (Fragment uit de online tekst bij de expositie This is a special blackout edition! (11 oktober - 16 december 2012), Kadist Art Foundation te Parijs.)

Het ondoordringbare zwart wordt zo nu en dan doorbroken door het licht van de zaklampen die, schijnbaar zonder eigenaar, door het donker zweven. De bundels licht die ze verspreiden geven een caleidoscopisch beeld van het interieur: opgestapelde metalen blikken, een hoek vol met fruit, enkele mensen die besluiteloos voor een rek met verpakt snoep staan. “Excuse me,” zegt iemand achter mij, en ik stap snel opzij met het gebruikelijke spiegelende antwoord: “Excuse me!”. De man die voorbij komt sleept een groot pak met ijs achter zich aan dat hij in één van de schappen leeggooit. Tegelijkertijd gaat hij na of alle pakken melk en andere zuivel nog voldoende koud zijn. “Can I help you, miss?”, vraagt hij, terwijl hij zich naar me omdraait, schijnbaar gevoelig voor mijn onzichtbaar gewaande blik. Met een glimlach vraag ik hem of er nog enkele blikken soep gespaard zijn gebleven. Uit zijn enthousiast knikkende hoofdbeweging maak ik op dat ik geluk heb, en met een zaklamp leidt hij me langs de met waxinelichtjes verlichte balie met verschillende soorten chips richting het donkerste gedeelte helemaal achterin de winkel. Daar aangekomen ontwaar ik, op een verder nogal leeg, metalen rek, nog enkele blikken met champignonsoep en aspergesoep. Hoewel zeker niet mijn eerste keus pak ik de blikken toch met een glimlach op en leg ze, als een baby, in mijn linkerarm: men kan in situaties als deze niet al te kieskeurig zijn.

De supermarkt op de hoek van University Place en 6th Street, nabij Washington Square, is één van de weinige die nog open is in Downtown Manhattan. Hoewel het alweer meerdere dagen geleden is dat orkaan Sandy vanuit de Bahama’s op New York City afstevende, zorgt de omvang en grote impact van de storm ervoor dat de aftermath voor veel New Yorkers een grotere opgave is gebleken dan de daadwerkelijke storm zelf. Terwijl Staten Island, het hardst getroffen gebied, er slecht aan toe is en probeert om oplossingen te vinden voor de vele huizen die zijn vernield of onbewoonbaar zijn geraakt, is men in Manhattan alweer een stapje verder. Hoewel het grootste gedeelte van deze burrough nog steeds zonder stroom zit, zien toch de meest innovatieve oplossingen het licht.

Hoewel het grootste gedeelte van Manhattan nog steeds zonder stroom zit, zien toch de meest innovatieve oplossingen het licht.

 Niet enkel de groceries met hun persoonlijke flashlight-assistants zijn opmerkelijk, ook de verschillende manieren waarop men elkaar weet te helpen om deze lastige tijd door te komen geeft stof tot nadenken. Zo ziet men, als men van Washington Square naar Union Square loopt, een oude generator die op straat is geplaatst voor een restaurant. Als dit reden is om snoevend te denken aan de kracht van het kapitalisme (zelfs in tijden van crisis) is men echter misleid: op het raam hangt een bordje met daarop de tekst “Not opened for profit – for help only”. Naast de generator staat de eigenaar van het restaurant, en wijst me met een glimlach op nog weer een bordje dat naast hem aan het hek is gehangen: “Recharge Point: laptops, cellphones and other electronics Welcome”. Als men vervolgens, nu met een glimlach op het gezicht, nog een blokje omloopt richting 3th Avenue, dan komt men langs een restaurant waar gratis steaks worden aangeboden. De eigenaar van het restaurant staat – ook al glimlachend – te kijken naar de mensen die worden aangetrokken door de lucht van het net gebraden vlees in de steeds kouder wordende New Yorkse straten, en zich achteraan de lange rij aansluiten. “Those waffles are for free, too!”, zegt en gebaart hij aan de voorste mensen in de rij. “Will be a nice dessert!”, voegt hij er dan knipogend aan toe.

Als men door al dit vertoon van altruïsme enigszins verwart de vele, vrijwel lege straten van New York City doorkruist – die opeens een grote gelijkenis vertonen met de foto’s van Parijs die begin 20ste eeuw door Eugène Atget werden gemaakt – kan men niet anders dan zich nog eens op het hoofd krabben. Was New York City nog geen week geleden het toonbeeld van kapitalisme – een accumulatie van welvaart en egoïsme, zoals belichaamd door David Cronenberg’s hoofdpersoon in zijn nieuwste film Cosmopolis – zo lijkt de stad tijdens de aftermath van orkaan Sandy opeens getransformeerd te zijn tot het thuis van de wilde weldoener. Duidelijk wordt hoe een natuurramp het gevoel van gemeenschap kan versterken, en zelfs doen vergroten – zelfs in een zo individualistische stad als New York City.

We’ve got the power!

Ook voor Manhattan geldt echter het welluidende gezegde: “This too shall pass.” En inderdaad: onderweg naar huis steek ik een straat over op het moment dat het stoplicht ineens van rood op wit springt. Pas als ik de andere kant van de straat heb bereikt dringt het tot me door dat stoplichten op elektriciteit werken. Met die realisatie weet ik opeens het tumult om me heen te plaatsen: overal gaan winkelalarms af, mensen joelen en gillen, achter de ramen schijnen de lampen – de elektriciteit is terug gekeerd in Downtown Manhattan! Ook mij schijnt het toe als een wonder, en net als iedereen kijk ik met een bijna kinderlijk enthousiasme naar alle lichtjes en neon-lights om me heen – mijn ogen hadden nooit eerder zo veel bewondering voor de stralende, gele glans van de commercie. Als na een kleine tien minuten de kakofonie van gejuich en vrolijk gekwetter – “We’ve got the power!” – weer is weg geëbd, wordt echter duidelijk dat met het gewin van de stroom er ook iets verloren is gegaan. Om mij heen zie ik hoe de silhouetten van de New Yorkers zich weer in hun gebruikelijke houding krommen, met hun blik opnieuw op de oneindig verre horizon gericht. Zonder het vriendelijke knikje tegen de passeerder van de afgelopen dagen, loopt hij nu weer in een straffe, doelgerichte pas de vele blocks van zijn geliefde stad – een stad die weer net zo anoniem, individualistisch en kapitalistisch lijkt te zijn als eerder. Enkel een lichte nostalgie blijft over: een vaag verlangen naar de bijzondere ervaring van een metropool ‘without the power’.

Gerelateerde artikelen
Reacties
Nog geen reacties.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Naar boven