De blue screen-realiteit

Het Beeld is een zoeklicht gericht op opkomende kunstenaars. Beeldmakers van de toekomst krijgen een podium en vertellen over hun motieven. Deze week beeldend kunstenaar Thijs Linssen.

Untitled 1 (See you in the future), Serie Blue Wonders

Blue Wonder, Untitled 1 (See you in the future), 110x 67 cm, Piezografie print

Na de afronding van mijn studie heb ik mij laten inspireren door de rol van film binnen ons collectief maatschappelijk geheugen en met name de gebruikte digitale effecten. Ook de daaraan grenzende hyperrealiteit fascineert mij.  Ik vind het bijzonder dat de manier waarop wij over bepaalde dingen nadenken gedeeltelijk gebaseerd is op mediabeelden die losstaan van onze dagelijkse werkelijkheid. Het is opmerkelijk dat een deel van de beelden en herinneringen uit ons geheugen niet meer direct gebaseerd zijn op onze persoonlijke werkelijkheid maar zich wel als zodoende voordoen. Zo kan een bepaalde beeldvorming het afgebeelde vervangen tot er op een gegeven moment geen origineel beeld meer bestaat.

Untitled 2, Serie Blue Wonders (1)
Blue wonder, Untitled 2, 88 x 67 cm, Piezografie print

Beelden fungeren als simulaties van de realiteit, als symbolen die keer op keer hergebruikt worden in de media, kunst, techniek en wetenschap. Film is een vorm van fictie die wij moeiteloos als waarheid aanvaarden. Als beschouwer worden wij ons pas bewust van de fictieve aard van een film zodra we iets zien dat echt onmogelijk is of gewoonweg niet klopt.

Untitled 3, Serie Blue Wonders

Blue Wonder, Untitled 3, 100 x 70 cm, Piezografie print

Mijn interesse gaat uit naar het punt waar onze realiteit en onze verbeelding elkaar raken. Bijvoorbeeld het moment in een Behind the scenes-documentaire waarin uitgelegd wordt waaruit een bepaald filmshot is opgebouwd. Dit is een voorbeeld van een punt waar werkelijkheid en fictie zodanig in elkaar overlopen dat zij, voor mij, beiden hun intrinsieke waarde verliezen.

Untitled 4, Serie Blue wonders

Blue Wonder, Untitled 4, 60 x 37 cm, Piezografie print

De installatie "So how did we end up here?" is gebaseerd op de film Inception uit 2010 van regisseur Christopher Nolan. In de film lopen droomwerelden en de echte wereld in verschillende lagen door elkaar heen. De personages en de kijker kunnen beiden echt en fictie (of in het geval van de film de droomwereld) niet meer van elkaar onderscheiden. Die twijfel vind ik erg interessant. "So how did we end up here" toont de toeschouwers  filmtechnieken en -materialen,  het plaatst hen als het ware voor het bluescreen van een extreme actiescène. Een explosie die de toeschouwer zelf nog moet invullen.

“So how did we end up here?” (2014), piepschuim, visdraad en hout

 

Gerelateerde artikelen
Reacties
Nog geen reacties.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Naar boven