Zep de Bruyn

De eigenaar

De eigenaar zit achter de balie en maakt een kruiswoordpuzzel. Hij hangt achterover in een oude bureaustoel, zijn voeten op een kruk, de puzzel op zijn buik. De helft is al ingevuld door een klant. De eigenaar heeft er inmiddels zoveel gemaakt dat het lijkt alsof ze allemaal hetzelfde zijn. De dagen in de wasserette voelen voor hem soms net zo: telkens andere mensen, altijd hetzelfde format. De verveling wordt vaak zo groot dat zelfs een voetbalwedstrijd van zijn favoriete club die niet meer kan verdrijven. Zo nu en dan vraagt de eigenaar zich af of dit nu is wat hij wilde toen hij klein was, wasserettebaas worden, maar hij kan zich eerlijk gezegd niet goed meer herinneren wat zijn jeugddroom was. Als de eigenaar opkijkt, ziet hij dat de vrouw een paar seconden lang een vragende blik op de jongen werpt. De jongen kijkt verbouwereerd, maar de eigenaar kan vanaf zijn positie niet goed zien waarnaar. Ook de vrouw tuurt nu onthutst in dezelfde richting, haar ogen groot achter haar magazine. De jongen leunt verder naar voren, zijn frons wordt steeds dieper. De eigenaar rekt zijn nek uit om beter te kunnen zien waar ze naar staren en nog voordat hij de wasmachine in zicht heeft, beseft hij dat ze naar de barst in het raampje kijken. Juist op dat moment klinkt er een knal en gerinkel van glas.

Nog voordat hij de wasmachine in zicht heeft, beseft hij dat ze naar de barst in het raampje kijken

Van schrik stoot de eigenaar zijn knie tegen het tafelblad. Zijn bekertje koffie valt om, het loopt langs de zijkant van de balie naar beneden. Als hij opstaat ziet hij de jongen ongelovig naar zijn hand kijken. Overal liggen glasscherven. De trommel draait nog steeds, waardoor een aantal kledingstukken de wasmachine worden uitgeslingerd. Het geluid van de omwenteling klinkt extra hard. De jongen begint te wankelen op zijn stoel en valt voorover, met zijn gezicht op een natte trui. Zijn lichaam ligt in een onnatuurlijke hoek. De vrouw staat op, stapt over de jongen heen en beent zomaar de deur uit, het magazine nog in haar handen. Het lijkt wel of het geluid van de wasmachine steeds harder wordt, alsof die doorheeft dat er iets mis is gegaan en op tilt slaat. Tien seconden gaan voorbij voordat de eigenaar achter zijn bureau vandaan komt en de stekker uit de wasmachine trekt. Glas knerpt onder zijn voeten, de trommel komt langzaam tot stilstand. De eigenaar kijkt naar de jongen. Hij heeft ooit een BHV-cursus gevolgd, hij denkt aan de stabiele zijligging, maar hij weet niet meer hoe die precies in zijn werk gaat. Elleboog in een hoek, been in een hoek, zoiets was het, maar hij durft de jongen niet aan te raken. Hij wil net naar achteren lopen om de verbanddoos te pakken, als er een man de wasserette binnenkomt.

Hij loopt recht op de jongen af en knielt naast hem. De eigenaar haalt de EHBO-kit en als hij die aan de man geeft, zegt die iets tegen hem. Hij knipoogt erbij. De eigenaar verstaat hem niet, de woorden lijken van heel ver te komen, maar hij knikt terug. De man helpt de jongen overeind en samen lopen ze de deur uit. De eigenaar kijkt door het raam hoe ze om de hoek verdwijnen. De deur doet hij op slot en het bordje draait hij om: gesloten. Het valt hem nu pas echt op wat een zooi het is. Glasscherven, groot en klein, en natte kledingstukken, alsof de machine over de vloer heeft gekotst. Uit een hok achterin haalt de eigenaar een bezem, een stofzuiger en stoffer en blik. Tijdens het opruimen kijkt hij verstrooid, de gebeurtenis begint nu langzaam bij hem door te dringen. Met elke veeg lijkt het voorval tegelijkertijd verder weg te drijven. Ten slotte stopt hij de kledingstukken van de jongen in de droger. Nu alles opgeruimd is lijkt het bijna alsof het nooit is gebeurd. Het enige dat overblijft is het vreemde gevoel in de buik van de eigenaar.

Meer Verhalen
Gerelateerde artikelen
Reacties
Nog geen reacties.

Reacties zijn gesloten.

Naar boven