Zep de Bruyn

De jongen

De jongen kijkt de ruimte rond en verveelt zich. Zijn ogen blijven hangen op de eigenaar, de klok en de vrouw die net is binnengekomen. Hij vindt dat ze er heel stads uitziet, ze is vast model of anders presentatrice. Haar neus is verbazingwekkend recht. Zulke neuzen heb je niet waar hij vandaan komt en als ze er wel zijn dan vertrekken ze voor hun negentiende jaar. De timer van de wasmachine geeft inmiddels aan dat hij nog acht minuten moet wachten. De trommel draait rondjes op hoge snelheid, de kleding beukt tegen het raampje. In het glas zit een barst. Af en toe herkent hij een kledingstuk: een groene Björn Borg-boxer, een grijs T-shirt met Arizona 88 erop. Dan ziet hij dat de scheur in het ruitje langzaam groter wordt. Hij kantelt zijn hoofd zoals honden dat soms doen, zijn wenkbrauwen vormen een frons. Met elke omwenteling breidt de ster in het glas zich uit. Hij beseft zich dat het gevaarlijk kan zijn, dat het ruitje ieder moment kan springen, maar op de een of andere manier kan hij zijn blik niet afwenden. Het voelt alsof hij naar een enge film zit te kijken: het raampje het onwetende slachtoffer, de beukende kleding de bijlmoordenaar. Hoe dichterbij het moment van toeslaan komt, hoe moeilijker het wordt om weg te kijken. Zijn lichaam buigt zich naar voren om het raampje nog beter te kunnen zien, zijn billen komen bijna los van de stoel. Het brommen van de andere machines valt weg, de straatgeluiden verstommen, het enige wat hij ziet is de uitdijende barst, het enige wat hij hoort is de zwoeng zwoeng zwoeng van de trommel.

Met elke omwenteling breidt de ster in het glas zich uit

Hij krimpt in elkaar. Zijn armen slaat hij voor zijn gezicht. Hij voelt aan zijn wenkbrauw: nat. Zonder erbij na te denken trekt hij het glaspuntje tussen de haartjes vandaan. Het is niet veel groter dan een maiskorrel, maar er kleeft wel bloed aan. Met zijn rechterhand raakt hij zijn wenkbrauw nogmaals aan en kijkt daarna naar zijn vingers. Meer bloed. Dan pas voelt hij de stekende pijn in de rug van zijn hand. Met trillende vingers draait hij zijn hand om. Precies tussen een van de gewrichten steekt een lange, dikke glasscherf naar buiten. Bloed drupt op zijn broek, op de grond, langs zijn opgeheven arm richting zijn oksel. In films vindt hij dit gedeelte altijd spannend, maar nu het echt gebeurt en het zijn eigen bloed is lijkt het of hij zelf in een wasmachine zit die draait en draait totdat iemand langzaam een rolgordijn over zijn ogen trekt.

Het is niet veel groter dan een maiskorrel, maar er kleeft wel bloed aan

De volgende dag komt de jongen aanlopen om zijn was op te halen. Hand in het verband, zijn wenkbrauw gehecht. De verpleger van de eerste hulp had gezegd dat het meeviel en er niks vitaals was geraakt, maar dat hij zijn hand niet teveel moest belasten. Dat kon de jongen toch niet, want zijn hand deed vanochtend nog behoorlijk pijn. Als hij bij de wasserette aankomt en de deurklink met zijn goede hand naar beneden duwt, blijkt dat de deur op slot is. Hij kijkt omhoog en ziet dat er een briefje op het raam van de deur is geplakt: wegens omstandigheden gesloten.

 

 

Meer Verhalen
Gerelateerde artikelen
Reacties
Nog geen reacties.

Reacties zijn gesloten.

Naar boven