Zep de Bruyn

De man

Een man loopt langs de wasserette. Hij is op weg naar een koffietentje een paar winkels verderop, ze zetten daar stevige espresso. Dan hoort hij een knal en brekend glas. Terwijl hij een verschrikte stap naar achteren zet, kijkt hij door het raam van de wasserette. Glas ligt op de vloer, een jongen houdt zijn armen voor zijn gezicht. Een vrouw zit tegen het raam aan gedoken en houdt een blaadje omhoog als bescherming. Ze laat het zakken en de man kijkt haar recht in de ogen aan. Het valt hem op dat haar ogen verrassend groen zijn, dat ze verder ook een knap gezicht heeft. Even denkt hij nergens anders meer aan, verdwijnt de wereld in haar blik. Dan draait ze haar hoofd weg, staat op en loopt vlug de wasserette uit. De man kijkt haar na, ziet hoe ze om de hoek verdwijnt. Het voelt of hij een kans heeft gemist, maar zijn aandacht wordt getrokken door de jongen die voorover valt. Dit is geen goede houding om in te liggen als je buiten bewustzijn bent, dus loopt hij naar binnen. De man is financieel administrateur bij het grootste bouwbedrijf van het land, maar was vroeger verpleegkundige. De routine die hij toen heeft geleerd komt naar boven als een instinct. Nadat hij de jongen in de stabiele zijligging heeft gelegd, komt de eigenaar aanlopen met een verbanddoos.

Even denkt hij nergens anders meer aan, verdwijnt de wereld in haar blik

Wanneer de jongen zijn ogen opendoet kijkt hij recht in het gezicht van de man, die op een knie naast hem zit. Het duurt even voordat hij beseft waar hij is. Dat hij de man niet herkent, helpt niet. Dan komt de pijn terug. Kreunend komt de jongen half overeind, hij pakt zijn pijnlijke hand met zijn andere hand vast. Vlug grijpt de man zijn pols beet om te voorkomen dat de jongen de glasscherf eruit trekt. ‘We laten de scherf erin zitten tot je bij de eerste hulp bent,’ zegt hij. ‘Om te voorkomen dat het erger gaat bloeden.’ De man glimlacht bemoedigend en neemt de verbanddoos aan van de eigenaar. Hij verbindt de wenkbrauw en hand zorgvuldig en let erop dat de scherf niet teveel beweegt. De auto van de man staat verderop en hij biedt aan om de jongen even naar de eerste hulp te brengen. ‘Die koffie kan later ook nog,’ knipoogt hij naar de eigenaar. Nadat hij heeft gevraagd of de jongen niet meer duizelig is, helpt hij hem opstaan en lopen ze de deur uit. Tijdens de autorit glimlacht de man onafgebroken. Hij was vergeten hoe het was, iemand verplegen, eerste hulp toepassen, zorgzaam zijn, echt iets voor mensen betekenen. Dit besef zal de dagen daarop steeds sterker doordringen, totdat hij inziet dat hij het gevoel niet alleen vergeten was, maar ook gemist heeft. De financiële administratie, het ploegen door de cijfers, de kantoorsleur, de slechte grappen, hij is er klaar mee. Enkele maanden later zegt hij zijn baan op en solliciteert hij bij een ziekenhuis, de eerstehulpafdeling. Zijn moeder kijkt hem bedenkelijk aan, zijn vader haalt zijn schouders op, zijn zoon vraagt of dieren ook naar de eerste hulp mogen. Hij verdient een stuk minder, maar gaat elke dag met plezier naar zijn werk en is gelukkiger dan ooit.

Meer Verhalen
Gerelateerde artikelen
Reacties
Nog geen reacties.

Reacties zijn gesloten.

Naar boven