Flickr / Official U.S. Navy Imagery

De verborgen waarheid van de gaffe

ROMNEY GETS REAL: OBAMA SUPPORTERS 'DEPENDENT ON GOVERNMENT'. Zo luidde gisteren de kop van de Drudge Report, een uiterst invloedrijke site die alleen door de echte connaisseur van schreeuwkoppen te appreciëren is. Gerefereerd wordt naar wat door de meesten wordt betiteld als Romneys grootste “gaffe” (politiek schadelijke opmerking) van de campagne: in een gelekt filmpje uit Romney zich negatief over de helft van Amerika die geen inkomensbelastingen betaalt en op enige wijze “afhankelijk” is van de overheid. Tijdens een haastig bijeengeroepen persconferentieverzekerde Romney de kiezer ervan dat hij zich niet “elegant” had geuit en dat hij slechts een campagnestrategisch punt had geprobeerd te maken – vandaar de glunderende kop van de ideologische tegenhanger van Drudge, de Huffington Post: “HE ISN'T SORRY!

Het gevaar loert “when a politician tells the truth - some obvious truth he isn't supposed to say”.

Hoe schadelijk zal deze gaffe zijn voor Romney? Volgens sommigen is dit zonder enige twijfel het einde van de toch al zwakke campagne van Romney, terwijl de meest rechtse media erin volharden dat de opmerking juist een “gouden kans” biedt om de verkiezingen met een hardere boodschap te winnen. Dan zijn er nog degenen die het wel als een misstap zien, maar dan toch zeker geen dodelijke; deze wijzen op een vergelijkbare – en uiteraard niet fatale – gaffe van Obama, die tijdens de 2008 campagne de “small-town” helft van Amerika wegzette met de woorden: “they get bitter, they cling to guns or religion or antipathy to people who aren’t like them or anti-immigrant sentiment or anti-trade sentiment as a way to explain their frustrations”. Wat destijds vooral beklijfde was de notie dat er zoiets bestond als het verbitterd vastklampen aan religie, een woord waar enkel positieve associaties mee behoren te worden verbonden. Voor linkse politici in Amerika zijn twijfels over de authenticiteit van hun geloof, samen met vraagtekens over de hoeveelheid red-white-and-blue die hun bloed kleurt, uiterst heikele electorale valkuilen. De meest abortus- en homorechten steunende Democraten doen alsnog hun uiterste best om elke feestdag braaf met hun echtgenoot en 2,5 kinderen in de kerk gezien te worden.

Obama’s opmerking, net als die van Romney, was duidelijk een gaffe. In elke andere situatie zou men nauwelijks stilstaan bij een voormalig Harvard-professor die zich laatdunkend uitlaat over de religie van “gewone” Amerikanen, of een steenrijke CEO die vindt dat mensen die overgeleverd zijn aan de steun van de overheid niet zijn “bekommering” waardig zijn. Het gevaar loert “when a politician tells the truth - some obvious truth he isn't supposed to say” (journalist Michael Kinsley’s definitie van een gaffe). De ideale presidentskandidaat heeft geen ideologisch standpunt over wat zo’n waarheid wel eens kon zijn; hij is een tabula rasa die zich etaleert met, bijvoorbeeld, “Hope and Change” waarna de geopinieerde burger mag invullen welke hoop en verandering hiermee daadwerkelijk bedoeld wordt. Uiteraard heeft hij zo’n ideologie kortstondig nodig tijdens de voorverkiezingen om het partijvee naar zich toe te trekken, maar – zoals een Romneystrateeg het stelde – daarna wordt simpelweg de resetknop ingedrukt en is het papier weer blanco.

De ideale presidentskandidaat heeft geen ideologisch standpunt over wat zo’n waarheid wel eens kon zijn.

Door deze de-ideologisering van de – presidentiële – politiek is het zwaartepunt van de ideologie vrijwel geheel verschoven naar de nieuwsmedia, die met enorm enthousiasme de tabula rasa’s invult met felle kleuren. Zo weet het linkse nieuwskanaal MSNBC er van te maken dat iedere keer als Republikeinen zich ongeïnspireerd uitlaten over de corrupte reputatie van Obama’s thuishaven Chicago, of hem bekritiseren vanwege zijn “vele” golfuitstapjes, dat dit zonder enige twijfel racistischedog-whistles zijn. De onnoemelijke fletsheid en inhoudsloosheid waar Amerikaanse presidentiële campagnes tot verworden zijn – al in 2000 was het “hoogtepunt” van de campagne het vele zuchten van Gore tijdens een debat – moet tot iets kijkcijfers genererends worden omgezet en “cable news” is daar uitstekend toe in staat. De plek waar Romneys opmerking geen gaffe, maar eenvoudigweg common sense was, is dan ook Fox News. Dat waarschuwde in juli al voor een komende burgeroorlog tussen de takers en de makers; dat wil zeggen, tussen de overheidsafhankelijke en onafhankelijke helften van de Amerikaanse bevolking. De verborgen waarheden of gaffes van de kandidaten zijn zo al in grote, onderstreepte letters te zien in de 24-uurs nieuwsmedia, waar Fox News en MSNBC het droevige, “non-ideologische” CNN – dat inmiddels jaar na jaar recordlage kijkcijfers behaalt – omverblazen.

In Nederland lijkt deze omkering van de traditionele rol van media en politiek nog ver weg; het nieuws bericht nog altijd vrij “neutraal” en de politiek legt zijn ideologie openlijk voor aan de kiezer. Equivalenten voor MSNBC en Fox News zijn dan ook niet te vinden en de Nederlandse variant op Obama’s klassieke “There is not a liberal America and a conservative America; there is the United States of America” – “ik ben niet links, ik ben niet rechts, ik ben rechtdoorzee” – had beduidend minder effect.

Toch zagen we tijdens onze laatste verkiezingen een korte opleving van deze uniek Amerikaanse trend in de succesvolle strategie van Samsom; zo hoorden we keer op keer dat het bij politiek om “mensen” ging, niet om specifieke maatregelen of kosten. Wanneer er een controversieel onderwerp werd genoemd, zoals de steeds prijzigere keuze voor levensvoortzetting bij ouderen, stelde hij resoluut dat het niet de taak van de politiek was om daarin een standpunt te nemen, maar dat een “maatschappelijke discussie” uitsluitsel moest bieden. Dat deze strikt non-ideologische houding wellicht de grootste electorale ommekeer in de vaderlandse geschiedenis teweeg heeft gebracht kan de campagneteams die klaarstaan voor de volgende verkiezingen niet zijn ontgaan – en wellicht dat dan ook in ons land Rupert Murdoch zijn kans schoon ziet om de resulterende inhoudsloze politiek op een “interessantere” manier aan de man te brengen.

Gerelateerde artikelen
Reacties
11 Reacties
  • Klein-maar-toch-niet-zo-klein-commentaar: ik denk dat je in plaats van deideologisering beter kunt spreken van (washington) consensusformatie; het feit dat de beide kandidaten zo goed als inwisselbare sociaal-economische overtuigingen hebben (=geen van beide partijen belastingen wil verhogen, beide de overheid vooral ziet als melkkoe voor corporate america, en allebei van mening zijn dat de gewone burger moet betalen voor de bailout van de banken en andere sectoren door de verzorgingsstaat nog wat verder af te breken, etc.). Omdat er op die vlakken zo weinig verschillen zijn, kan men tijdens verkiezingen alleen nog maar praten over wat in economische crisistijd geneuzel in de marge zou moeten zijn: homohuwelijk, gratis kraanwater in cafés, DADT, etc. En omdat er zo weinig verschil zit in het economisch beleid van Bush/Obama/Romney maakt het voor de Rs ook weinig uit of R/O wint; sterker nog, als Obama wint is de kans veel groter dat er op de welvaartsstaat bezuinigd zal worden (want "oh nee the deficit"), dan wanneer Romney wint, omdat er dan veel meer D's uit 'principe' tegen zullen zijn.

    In dit kader zijn deze posts wel interessant:
    http://www.nakedcapitalism.com/2012/09/10-arguments-the-republicans-arent-making-or-why-the-gop-doesnt-mind-losing-in-2012.html

    http://www.nakedcapitalism.com/2012/08/the-real-rationale-for-the-romney-campaign-a-consultant-money-grab.html

  • Als ik je goed begrijp zeg je eigenlijk min of meer het omgekeerde van wat ik heb gezegd: het is niet zo dat de kandidaten zich non-ideologisch aan de kiezer presenteren en achter gesloten deuren de harde lijn volgen (die af en toe middels gaffes naar buiten komt), maar elk ideologisch verschil is juist een publieke illusie die een geheime consensus van de gehele politieke klasse verhult.

    Ik ben het gedeeltelijk met jou (en die links) eens in de zin dat Amerikaanse politici er natuurlijk zelf (financieel) bij gebaat zijn om invloedrijke bedrijven niet te veel voor het hoofd te stoten omdat ze zowel gedurende hun termijn (via "insider trading") als daarna (als lobbyisten) hun goedkeuring nodig hebben. Toch denk ik dat als je nauwkeurig naar de politieke praktijk kijkt dat er toch scherpe ideologische verschillen zijn en niet de consensus waar jij het over hebt (ik beperk me voor het gemak tot de Obama-periode):

    1) Het Amerikaanse systeem is inderdaad nu gebouwd om verregaande consensus te faciliteren (zo heb je 60% ja-stemmen nodig in de senaat voor vrijwel elk wetsvoorstel), maar dat betekent nog niet dat de politici zelf tot consensus bereid zijn. Zo zijn de twee pogingen tot een "grand compromise" van de laatste paar jaar (de Simpson-Bowles commissie en het Obama-Boehner overleg) die moesten leiden tot de verregaande bezuinigingen (het afbreken van de verzorgingsstaat waar jij het over hebt) in combinatie met verhoogde belastingen allebei geklapt door ideologische twistpunten (in het geval van Simpson-Bowles door tegenstemmen van zowel Obama als Paul Ryan). In het publiek wordt nooit gesproken over deze ideologische posities, en wordt alleen gesproken over het obstructionisme en "partisanship" van de andere partij.

    2) Als jij gelijk zou hebben zou een grote Democratische meerderheid niet tot aanzienlijk ander beleid leiden, maar hoe je het ook wendt of keert, "Obamacare" is een uitbreiding van de Amerikaanse verzorgingsstaat. Deze wet is er alleen omdat de Democraten (voor een zeer korte periode) een 60% senaats-meerderheid hadden en er ook nog veel water bij de wijn moest worden gedaan ten behoeve van veel conservatievere Democraten. Als Obama zijn zin had gehad was de uiteindelijke wet dan ook aanzienlijk linkser geweest (met de "public option") en misschien idealiter zelfs volledig genationaliseerd ("single payer"). Mijn punt is alleen dat Obama dit nooit naar de Amerikaanse kiezer zal communiceren (wat een belangrijke reden is waarom zijn regering nooit een adequaat betoog heeft kunnen formuleren voor de invoering ervan).

    3) Je zegt dat ook op sociaal vlak zo'n consensus bestaat, maar ik denk dat ook hier Obama's positie illustratief voor mijn punt is. Tot kort geleden was Obama's standpunt met betrekking tot het homohuwelijk jarenlang dat hij aan het "evolueren" was. Dat wil zeggen, hij hing standpuntloos tussen voor en tegen totdat een gaffe van vicepresident Biden hem dwong om toch een (potentieel gevaarlijk) standpunt te nemen.

  • Sort of, al kan ik me niet helemaal vinden in je gebruik van 'illusie': de illusie zit niet in het feit dat ze op die punten van elkaar verschillen, maar in het feit dat door te hameren op die verschillen de suggestie wordt gewekt dat die verschillen represenatief zijn voor het bredere beleid. Ik geloof best dat Romney niets geeft om de "47%" (die geen federale inkomstenbelasting betaalt), of dat Obama 2nd-amdment-huggers ziet als achterlijke hillbillies, en dat dit ertoe leidt dat ze zich iets anders gedragen.
    Mijn punt is meer dat het belang van de verschillen op dit soort vraagstukken enorm wordt opgeblazen, terwijl de partijen elkaar op wat m.i. relevantere terreinen zijn -- economisch beleid, governancekwesties, privatiseringsbeleid -- nauwelijks ontlopen, en dat dit al heel lang het geval is. Zie Reagan die top income tax rate verlaagt van 70% naar 30%, en Clinton die vervolgens voorstelt om het "terug" te verhogen naar destijds 40%.. Dat heeft imo bar weinig met progressieve politiek te maken, maar vooral met imagobouwen, en zorgen dat je net wat progressiever bent dan de andere partij, zonder dat dit al te veel verschil maakt. En bemerk ook dat corruptie door geen van beide partijen wordt aangepakt, etc.

    ad 1: Even ter verheldering: ik bedoel 'consensus' dus niet in de institutioneel-politieke zin, maar in de ideologische zin: ze geloven allemaal in hetzelfde (marktwerking, de verzorgingsstaat kan eigenlijk niet meer, pensioenen moeten geprivatiseerd, overheid dient geen onderzoek te doen naar fraude bij grote bedrijven omdat dit "de economie zou kunnen destabiliseren" & de invisible hand garandeert dat grootschalige fraude onmogelijk is, etc.). In het geval van schuldplafond was het zelfs zo dat Obama een grotere bezuiniging op de verzorgingsstaat voorstelde dan Boehner wilde accepteren. En de suggestie is dat hij (net zoals Clinton dit overigens deed) in zijn tweede termijn weer zal proberen om enorme bezuinigingen door te voeren, die een republikein er nooit door zou kunnen krijgen, maar die nu dus door de Democraten zelf wordt voorgesteld. Zie verder http://www.nakedcapitalism.com/2012/07/obamas-second-term-agenda-cutting-social-security-medicare-andor-medicaid.html , http://digbysblog.blogspot.nl/2012/09/parsing-grand-bargain-promises.html
    En voor debt ceiling discussie http://www.nakedcapitalism.com/2011/07/michael-hudson-mr-obama%E2%80%99s-scare-tactics-to-get-democrats-to-vote-for-his-republican-wall-street-plan.html , http://www.nakedcapitalism.com/2011/07/team-obama-fiddles-while-debt-ceiling-fires-burn.html

    ad 2: In casu Obamacare is het wmb nogal de vraag of de wet vooral bedoeld is om burgers te verzekeren, of om de verzekeringsindustrie van extra klanten te voorzien zonder dat dit daadwerkelijk betere dekking oplevert; een aantal belangrijke overwegingen staan hier wel goed samengevat: http://www.nakedcapitalism.com/2012/04/marshall-auerback-and-randy-wray-america-needs-healthcare-not-health-insurance.html

    Wat betreft de procedurele kwestie rond de 'supermajority' zou ik je er graag op wijzen dat de senaat procedurele regels zoals de regel die het filibusteren mogelijk maakt tijdens de eerste zitting van elk jaar met een 50%+1 meerderheid kan opheffen, en dat dit ook meermaals is voorgesteld, maar dat dit desondanks niet is uitgevoerd. Nou zou dit natuurlijk kunnen zijn omdat de 'blue dogs' (waaronder Obama) het eigenlijk wel prima vinden dat deze regel bestaat, maar het is zeker niet zo simpel als dat de Dems nooit de benodigde meerderheid hadden om een progressieve agenda te voeren.
    Wat betreft het 'naar de kiezer communiceren': ik ben er niet echt van overtuigd dat dit iets is wat politici als een zorg ervaren, tenzij het om zeer gevoelige issues gaat die breed worden uitgemeten in de media.

    ad 3. Hoewel ik homohuwelijk niet als onbelangrijk wil afdoen, vind ik het persoonlijk meer een secundaire kwestie als het gaat om sociaal-economische rechtvaardigheid. Het is misschien niet helemaal een eerlijk tegenvoorbeeld, omdat Rahm Emanuel niet langer tot de regering behoort, maar de mindset is zeer breed gedragen, dus ik denk dat het wel kan. Kijk naar de recente staking van de Chicago Teacher's Union (hij is daar nu burgemeester) als voorbeeld: Democraten zijn vrolijk bezig het openbare scholingssysteem af te breken, omdat ook zij geloven dat unionized teachers lui zijn en hun "incapabele" collega's de hand boven het hoofd houden. Dus stellen zij vast dat het openbare schoolsysteem in Chicago slecht functioneert niet omdat er veel te weinig geld in wordt gestopt, maar omdat er te veel "slechte leraren" rondlopen. Vervolgens is de "oplossing" hiervoor uiteraard om nog meer cito-achtige toetsen in te voeren. Echter, invoering hiervan leidt er op zijn best toe dat docenten studenten alleen nog maar gaan leren hoe die toetsen goed te maken, omdat ze bang zijn ontslagen te worden als de studenten te laag scoren (waarbij de aanname is dat dit komt doordat de docenten slecht waren). (Zie http://mathbabe.org/2012/09/14/why-are-the-chicago-public-school-teachers-on-strike/ )
    Nu is dit uiteraard niet hetzelfde als uit principe tegen openbare scholen zijn, zoals veel Rs zijn, maar in de praktijk komt het er wel op neer dat zowel D als R dat systeem ondermijnen.

  • Ok, maar dan blijft je punt alsnog dat hoewel ze wat van elkaar verschillen op het gebied van side-issues, elk ideologisch verschil op het gebied van de werkelijk relevante sociaal-economische (sorry, zie heel stom nu pas wat je met sociaal in deze context bedoelt, dacht dat je het social-fiscal onderscheid bedoelde) vraagstukken toch echt een illusie is. Je specifieke punten:

    "Zie Reagan die top income tax rate verlaagt van 70% naar 30%, en Clinton die vervolgens voorstelt om het “terug” te verhogen naar destijds 40%.. Dat heeft imo bar weinig met progressieve politiek te maken, maar vooral met imagobouwen, en zorgen dat je net wat progressiever bent dan de andere partij, zonder dat dit al te veel verschil maakt."

    De reden dat ik niet over Clinton begon is dat hij het plaatje inderdaad wat ingewikkelder maakt doordat hij: (1) daadwerkelijk een ideologisch gematigde Democraat is en (2) president was gedurende een periode dat er inderdaad een verregaande consensus was tussen Democraten en Republikeinen over de baten van privatisering en deregulering (ook in West-Europa trouwens). Nu is deze consensus tegenwoordig vrijwel volledig afgebrokkeld en is Obama heel wat linkser, maar zelfs als je alleen naar Clinton kijkt valt er wat voor mijn punt te zeggen. Want Clinton voerde campagne als een pragmatische "new kind of Democrat" die belastingen op de "middenklasse" zou verlagen. In plaats daarvan was zijn eerste daad die belastingverhoging waar jij het over hebt. Deze draai was een belangrijke reden voor de enorme Republikeinse overwinning in 1994. Je kan wel zeggen dat hij met deze wet niet ver genoeg ging, maar deze belastingverhoging voor de rijken (samen met het eveneens vrij progressieve verhogen van de Earned Income Credit voor armen) kreeg hij nog maar net (met zes tegenstemmende conservatieve Democraten) door de senaat; een linksere wet was er nooit door gekomen.

    "En bemerk ook dat corruptie door geen van beide partijen wordt aangepakt"

    Ok, maar hoe is corruptiebestrijding een specifiek rechts of links punt? Pelosi en Boehner zijn allebei zo corrupt als de pest, maar staan ideologisch zo ver uit elkaar als maar kan.

    "In het geval van schuldplafond was het zelfs zo dat Obama een grotere bezuiniging op de verzorgingsstaat voorstelde dan Boehner wilde accepteren."

    Tenzij jij meer weet dan ik, is Bob Woodward tot nu toe de enige geweest die een nauwkeurige weergave op papier heeft gezet over wat er tijdens die ontmoetingen heeft plaatsgevonden en volgens hem strandden die uiteindelijk omdat Boehner zich niet kon vinden in Obama's eis om meer belastingverhogingen door te voeren ( http://abcnews.go.com/Politics/bob-woodward-book-debt-deal-collapse-led-pure/story?id=17104635#.UFr3slFKQ0U )

    "de suggestie is dat hij (net zoals Clinton dit overigens deed) in zijn tweede termijn weer zal proberen om enorme bezuinigingen door te voeren, die een republikein er nooit door zou kunnen krijgen, maar die nu dus door de Democraten zelf wordt voorgesteld."

    Zoals ik eerder zei, Obama is niet Clinton; Clinton draaide niet pas naar het midden in zijn tweede termijn, maar al vrij snel na het verlies in 1994 (zo zei hij in 1995 dat hij eigenlijk teveel belastingen had verhoogd), terwijl Obama niet of nauwelijks is gedraaid na het verlies van 2010.

    "In casu Obamacare is het wmb nogal de vraag of de wet vooral bedoeld is om burgers te verzekeren, of om de verzekeringsindustrie van extra klanten te voorzien zonder dat dit daadwerkelijk betere dekking oplevert"

    Er bestaat geen twijfel over dat de verzekeringsmaatschappijen over het algemeen blij waren over met name het mandaat, maar dit neemt niet weg wat ik eerder zei. De wet zorgt ervoor dat veel mensen die vroeger niet "arm genoeg" voor Medicare waren dat nu wel zijn, dat mensen met "pre-existing conditions" gedekt worden en dat jongeren tot hun 26ste op de verzekering van hun ouders kunnen blijven meeliften. Je kunt zeggen dat de wet meer had moeten doen, maar nogmaals, zelfs hiervoor kregen ze maar net genoeg stemmen.

    "Wat betreft de procedurele kwestie rond de ‘supermajority’ zou ik je er graag op wijzen dat de senaat procedurele regels zoals de regel die het filibusteren mogelijk maakt tijdens de eerste zitting van elk jaar met een 50%+1 meerderheid kan opheffen, en dat dit ook meermaals is voorgesteld, maar dat dit desondanks niet is uitgevoerd."

    De filibuster wordt de laatste jaren steeds meer ingezet, juist omdat alles veel meer ideologisch is verscherpt; elke wet die kan worden tegengehouden met 40%+1 (alles wat geen budgetherziening is) wordt dat ook in praktijk. Vervolgens roept de meerderheid elke keer dat ze de filibuster gaan afschaffen, maar dit gebeurt niet omdat (1) zoals je impliceert, gematigde leden bang zijn dat ze dan al helemaal niets meer te zeggen hebben, maar ook omdat (2) de rest van de partij weet dat de volgende verkiezingen alles weer anders kan zijn en zij weer in de minderheid zitten.

    "de ‘blue dogs’ (waaronder Obama)"

    Ik weet niet zeker of je hiermee wil zeggen dat ook Obama een "blue dog" (gematigde Democraat) is; hij nam gedurende zijn korte zitting in de senaat nagenoeg de meest linkse stemmingen van alle Democraten.

    "Kijk naar de recente staking van de Chicago Teacher’s Union (hij is daar nu burgemeester) als voorbeeld: Democraten zijn vrolijk bezig het openbare scholingssysteem af te breken"

    Locale voorbeelden zijn altijd lastig, omdat je jouw voorbeeld van Rahm Emanuel (je zou ook gouverneur Andrew Cuomo van New York kunnen gebruiken) die concessies van publieke vakbonden probeert te krijgen kunt wegstrepen tegen de situaties in Ohio, Indiana en Wisconsin, waar Democraten met variërend succes voor publieke vakbonden in de bres zijn gesprongen. Hoe dan ook, de situatie dat lokale overheden in Amerika op elk niveau sinds de crisis enorm in de financiële problemen zijn gekomen zal er uiteraard toe leiden dat op sommige plekken niet strikt linkse oplossingen worden gezocht door Democraten.

  • Ik geloof dat we vnl van mening verschillen over of Obama daadwerkelijk linkser is dan Clinton.. m.i. is hij dit niet, en was het Hope&Change gedoe voornamelijk zeer goed verkochte 'branding'.

    "De reden dat ik niet over Clinton begon is dat hij het plaatje inderdaad wat ingewikkelder maakt doordat hij: (1) daadwerkelijk een ideologisch gematigde Democraat is en (2) president was gedurende een periode dat er inderdaad een verregaande consensus was tussen Democraten en Republikeinen over de baten van privatisering en deregulering (ook in West-Europa trouwens). Nu is deze consensus tegenwoordig vrijwel volledig afgebrokkeld en is Obama heel wat linkser, maar zelfs als je alleen naar Clinton kijkt valt er wat voor mijn punt te zeggen. Want Clinton voerde campagne als een pragmatische “new kind of Democrat” die belastingen op de “middenklasse” zou verlagen. In plaats daarvan was zijn eerste daad die belastingverhoging waar jij het over hebt. Deze draai was een belangrijke reden voor de enorme Republikeinse overwinning in 1994. Je kan wel zeggen dat hij met deze wet niet ver genoeg ging, maar deze belastingverhoging voor de rijken (samen met het eveneens vrij progressieve verhogen van de Earned Income Credit voor armen) kreeg hij nog maar net (met zes tegenstemmende conservatieve Democraten) door de senaat; een linksere wet was er nooit door gekomen."

    >> IIRC had Clinton's verliezen van de midterms in 94 meer te maken met zijn poging tot een HC overhaul, en daarnaast mogelijk met verschillen in succes om campagnegeld bij elkaar te sprokkelen (ik las recent ergens dat in 90% vd gevallen de huis/senaatskandidaat met de grootste campagnekas de verkiezing wint). Zie verder dit zeer interessante artikel over legalized corruption: http://www.nakedcapitalism.com/2011/04/our-polarized-and-money-driven-congress-created-over-25-years-by-republicans.html

    "Ok, maar hoe is corruptiebestrijding een specifiek rechts of links punt? Pelosi en Boehner zijn allebei zo corrupt als de pest, maar staan ideologisch zo ver uit elkaar als maar kan."

    Ze kunnen ver uit elkaar staan, maar ik zou Pelosi niet links willen noemen.

    "Tenzij jij meer weet dan ik, is Bob Woodward tot nu toe de enige geweest die een nauwkeurige weergave op papier heeft gezet over wat er tijdens die ontmoetingen heeft plaatsgevonden en volgens hem strandden die uiteindelijk omdat Boehner zich niet kon vinden in Obama’s eis om meer belastingverhogingen door te voeren."

    Zie bijv. http://www.nakedcapitalism.com/2011/07/so-what-might-happen-if-we-get-to-august-3-with-no-deficit-deal.html over dat hij 3000 miljard aan bezuinigingen (waarvan een groot deel op socsec) aanbood tegenover ~1000 miljard aan belastingverhogingen; en zie dit extreem lange artikel uit mei over waarom deal stukliep: http://www.nytimes.com/2012/04/01/magazine/obama-vs-boehner-who-killed-the-debt-deal.html?pagewanted=all

    "Zoals ik eerder zei, Obama is niet Clinton; Clinton draaide niet pas naar het midden in zijn tweede termijn, maar al vrij snel na het verlies in 1994 (zo zei hij in 1995 dat hij eigenlijk teveel belastingen had verhoogd), terwijl Obama niet of nauwelijks is gedraaid na het verlies van 2010."

    Ik citeer even uit http://www.washingtonpost.com/wp-dyn/content/article/2009/01/15/AR2009011504114_2.html (jan 2009)
    "Social Security, we can solve," he said, waving his left hand. "The big problem is Medicare, which is unsustainable. ... We can't solve Medicare in isolation from the broader problems of the health-care system."
    Obama's call for a financial summit is in part a response to a growing anxiety in Congress, where members are being asked to approve an unprecedented amount of federal spending at a breakneck pace. Aides said it was modeled after a summit Clinton held in 1995 to discuss reforming welfare.
    The president-elect has been in frequent conversation with lawmakers, including House Majority Leader Steny H. Hoyer (D-Md.) and the Blue Dog Coalition of fiscally conservative Democrats, who repeatedly told Obama they would be willing to support his stimulus package only if he pledged not to lose sight of the larger budget picture. Those who will be invited to attend the summit include the Blue Dogs, Senate Budget Chairman Kent Conrad (N.D.), ranking minority member Judd Gregg (N.H.) and a host of outside groups with expertise on the topics, the president-elect said.

    Dit zijn allemaal lui die geloven in de "unsustainability" van deze programma's.. En m.i. is hij dus niet 'gedraaid' omdat hij altijd al overtuigd was van de noodzaak hiertoe.

    "Er bestaat geen twijfel over dat de verzekeringsmaatschappijen over het algemeen blij waren over met name het mandaat, maar dit neemt niet weg wat ik eerder zei. De wet zorgt ervoor dat veel mensen die vroeger niet “arm genoeg” voor Medicare waren dat nu wel zijn, dat mensen met “pre-existing conditions” gedekt worden en dat jongeren tot hun 26ste op de verzekering van hun ouders kunnen blijven meeliften. Je kunt zeggen dat de wet meer had moeten doen, maar nogmaals, zelfs hiervoor kregen ze maar net genoeg stemmen."

    Mja, dat wel. Maar tegelijk is het bijv. zo dat staten geen public option aan mogen bieden zodra er ook maar 1 private optie wordt geboden, ook als die optie nauwelijks iets dekt; en weet ik bijv. niet zeker of ze ook de regel hebben verwijderd dat bestaande klanten retroactief uit een verzekering mogen worden geschopt als de verzekeraar hier "redenen toe ziet". Verder zijn de farmaceuten omgekocht door ze te beloven herimporteren van "gevaarlijke, ongeteste" drugs uit 3e-wereldlanden zoals Canada te verbieden, waardoor het ze dus effectief makkelijker is gemaakt om de prijzen op te drijven.

    "De filibuster wordt de laatste jaren steeds meer ingezet, juist omdat alles veel meer ideologisch is verscherpt; elke wet die kan worden tegengehouden met 40%+1 (alles wat geen budgetherziening is) wordt dat ook in praktijk. Vervolgens roept de meerderheid elke keer dat ze de filibuster gaan afschaffen, maar dit gebeurt niet omdat (1) zoals je impliceert, gematigde leden bang zijn dat ze dan al helemaal niets meer te zeggen hebben, maar ook omdat (2) de rest van de partij weet dat de volgende verkiezingen alles weer anders kan zijn en zij weer in de minderheid zitten."

    Tja, maar ik weet ook dat democraten nauwelijks van de regel gebruikmaken omdat ze het "onvolwassen" en weet ik wat niet meer zij vinden, dus zoveel macht zouden ze als blok niet verliezen.

    "Ik weet niet zeker of je hiermee wil zeggen dat ook Obama een “blue dog” (gematigde Democraat) is; hij nam gedurende zijn korte zitting in de senaat nagenoeg de meest linkse stemmingen van alle Democraten."

    Met Blue dogs doel ik vnl op 'fiscaal conservatief'; Obama geeft bijv. hier aan dat hij zich hiertoe rekent: http://www.nytimes.com/2010/12/01/us/politics/01bai.html

    "Locale voorbeelden zijn altijd lastig, omdat je jouw voorbeeld van Rahm Emanuel (je zou ook gouverneur Andrew Cuomo van New York kunnen gebruiken) die concessies van publieke vakbonden probeert te krijgen kunt wegstrepen tegen de situaties in Ohio, Indiana en Wisconsin, waar Democraten met variërend succes voor publieke vakbonden in de bres zijn gesprongen. Hoe dan ook, de situatie dat lokale overheden in Amerika op elk niveau sinds de crisis enorm in de financiële problemen zijn gekomen zal er uiteraard toe leiden dat op sommige plekken niet strikt linkse oplossingen worden gezocht door Democraten."

    De bezuinigingen op het CPS hebben weinig te maken met de huidige crisis, maar vnl. met een verschuiving naar charter schools etc.

  • "Ik geloof dat we vnl van mening verschillen over of Obama daadwerkelijk linkser is dan Clinton.. m.i. is hij dit niet, en was het Hope&Change gedoe voornamelijk zeer goed verkochte ‘branding’."

    Ik vind het opvallend dat jij blijkbaar ervan uit ging dat Hope and Change een belofte voor een nieuwe linkse koers was, terwijl hij dat geen moment zelf zei. Natuurlijk lazen veel mensen het zo, maar je had er ook genoeg die het als een belofte voor een nieuw "bipartisan" einde van partijpolitiek gebaseerd op compromissen. Je kunt er alles in lezen wat je wilt, dat was wat het zo effectief maakte.

    "zie dit extreem lange artikel uit mei over waarom deal stukliep"

    Daar staat exact hetzelfde als bij Woodward, namelijk dat het is stukgelopen omdat "Obama’s new formula meant that for every additional dollar in savings Boehner wanted to negotiate from Medicare or Medicaid, he was going to have to add a dollar of revenue [belastingen]." In tegenstelling tot wat die andere link beweert (volgens mij is die gebaseerd op een eerdere overeenkomst waar met name Geithner achter stond, maar die Obama dus duidelijk te streng vond).

    "Obama’s call for a financial summit is in part a response to a growing anxiety in Congress, where members are being asked to approve an unprecedented amount of federal spending at a breakneck pace."

    Exact, dat was ook de belofte waar hij campagne op voerde, als de onafhankelijke president die boven liberale belangengroepen verheven is en, zoals in het artikel staat, bereid is om politiek kapitaal te besteden om pragmatische oplossingen te zoeken voor Amerika's problemen. Maar het resultaat van wat daar beschreven wordt was de Simpson-Bowles commissie die Obama vervolgens in het leven riep, en de ingrepen in de verzorgingsstaat waar die mee kwam wou Obama natuurlijk niet aan beginnen. Dit is dan ook precies het verschil tussen (non-ideologische) retoriek en onderliggende ideologische posities waar mijn artikel op doelde.

    Maar goed, om samen te vatten: als je kijkt naar de gevallen die we hebben besproken, zoals het weglopen uit de gesprekken met Boehner, het stemmen tegen Simpson-Bowles, Obamacare, maar ook de strengere taal waar hij zelf op stond in Dodd-Frank (de wet waarmee veel van de dereguleringen onder Clinton werden teruggedraaid) en de (licht) Keynesiaanse stimuleringsmaatregelen denk ik niet dat je kunt spreken over de sociaal-economische consensus waar jij het over hebt.

  • Ik blijf er evenwel bij dat de nietzeggendheid van de presidentiële verkiezingen een gevolg is van het bestaan van een hoge mate van consensus op sociaaleconomische kwesties binnen de partijen als geheel; als dit niet zo was zou het voor de kandidaten zelf veel interessanter zijn om zich harder te profileren, want er zijn polls zat die uitwijzen dat amerikaanse burgers veel linkser zijn dan ze stemmen, maar dat het stemgedrag vnl voortkomt uit het feit dat dingen op bepaalde manier gepresenteerd worden: als je ze vraagt of ze tegen 'handouts' zijn, zijn ze tegen, maar als je ze vraagt of ze tegen de HRA of Medicare etc. zijn, zijn ze dat opeens niet (hoogstens zijn ze er tegen dat andere mensen die krijgen..). Het gaat dus puur om imago- en framingkwesties, maar niet om inhoudelijk gebrek aan steun. En als de Dems dit zouden willen, dan is het enige waar ze beter in moeten worden, het verkopen van die programma's. En gezien hoe goed Obama H&C kon verkopen, kan ik me niet voorstellen dat ze daar niet in zouden slagen, als ze zich ertoe zouden zetten.

    Maar goed, om samen te vatten: als je kijkt naar de gevallen die we hebben besproken, zoals het weglopen uit de gesprekken met Boehner, het stemmen tegen Simpson-Bowles, Obamacare, maar ook de strengere taal waar hij zelf op stond in Dodd-Frank (de wet waarmee veel van de dereguleringen onder Clinton werden teruggedraaid) en de (licht) Keynesiaanse stimuleringsmaatregelen denk ik niet dat je kunt spreken over de sociaal-economische consensus waar jij het over hebt.

    Dan toch weer wat over het bestaan van zo'n brede consensus.
    1. In casu het beeindigen gesprekken met Boehner vind ik het toch vooral saillant dat Obama bereid was enorme bezuinigingen op socsec te doen, die, nog naast dat hij er nauwelijks een tegenprestatie voor eiste (dat de Rs zelfs dit niet wilden accepteren is wat dat betreft irrelevant), extreem negatieve gevolgen zullen hebben voor minderheden, ouderen, mensen met een laag inkomen, en werklozen. Dit is niet iets waar een D achter zou moeten willen staan, als je er vanuit gaat dat de Ds ook maar enigszins progressief zijn.
    2. Dodd-Frank is een gedrocht van een wettenpakket, waarvan feitelijk de volledige invulling is overgelaten aan "expertcommissies", die toevallig allemaal nogal pro-bank zijn. Er is ontzettend veel inhoudelijke kritiek op dat pakket wetten gegeven (o.m. door Simon Johnson, auteur van dit alleraardigste artikel in the atlantic, voormalig IMF-directeur, nu werkzaam aan MIT: http://www.theatlantic.com/magazine/archive/2009/05/the-quiet-coup/307364/ ; zie verder willekeurig artikel hier: http://www.google.com/cse?cx=partner-pub-0686952639212383%3Ahj5xu3-9aqt&ie=ISO-8859-1&q=dodd-frank&sa=Search&siteurl=www.nakedcapitalism.com%2F&ref=&ss=2080j615276j12#gsc.tab=0&gsc.q=dodd-frank&gsc.page=1 ) met als strekking dat het pakket wetten nauwelijks iets doet.
    3. Op ARRA valt inhoudelijk erg veel aan te melden dat niet te maken heeft met de omvang van het pakket, bijv. dat veel geld is gegaan naar het subsidieren van bestaande werkgelegenheid bij bestaande bedrijven, wat dus weinig tot geen extra werkgelegenheid oplevert. Vraag stimuleer je het effectiefst door arme mensen meer geld te geven (omdat zij bijna niks kunnens paren is gegarandeerd dat dat geld in omloop komt, terwijl rijkeren het gewoon op hun bankrekening zetten als extra spaargeld).
    4. In het geval van dat "breakneck pace" gedoe is het probleem dat onterecht de suggestie wordt gewekt dat al dat lenen in een tijd van recessie onverstandig zou zijn; bemerk dat de afgelopen 19(!) verhogingen van het schuldplafond volledig oncontroversieel waren, maar het pas nu Obama er zit opeens enorm problematisch zou zijn dat die schuld bestaat, mede doordat Obama deed alsof de Fed tot stilstand zou moeten komen als die deal er niet kwam, terwijl er meerdere manieren waren om het gridlock te doorbreken (14e amendement bijv., of via een wet uit 1986 die zegt dat de Fed munten met arbitraire waarde mag munten om deze vervolgens als 'onderpand' te gebruiken), en terwijl de VS tegen de laagste rentepercentages ooit kan lenen. Op een moment als het huidige bezuinigen op de verzorgingsstaat is absoluut niet 'pragmatisch', laat staan progressief, maar gewoon het zoveelste geval van D's die op 1 lijn zitten met de "drown the government in a bathtub" menigte.

  • Kort addendum bij 3 (dat deels ook betrekking heeft op 2): het punt is dus dat zelfs als het een stimuluspackage is, het grotendeels zo is ingericht dat bedrijven en rijkeren er beter van worden, terwijl het als 'progressief pakket' nauwelijks iets doet; als zodanig is het dus primair corporatistisch/neoliberaal.

  • Nogmaals, de reden dat ik die maatregelen/wetten/onderhandelingen noem is om te laten zien dat er op sociaal-economisch vlak geen politieke consensus is (alles liep uit op vrijwel strikte partijlijn stemmingen). Nu zeg jij in feite dat ook dit, net als bijv. homohuwelijk, slechts afleidingen waren die een nog diepere consensus verhullen. Deze consensus is dan die van marktwerking, etc.; geen probleem, zijn we het al vanaf het begin over eens: Democraten zijn over het algemeen derde weg sociaal democraten. Er zullen vast wel een paar "echte" socialisten tussen zitten, maar dat is hoe dan ook een kleine minderheid. Dat jij zegt dat de Democraten een linksere koers zouden kunnen kiezen als ze het echt zouden willen is volgens mij gewoon onzin. De peilingen waar je op wijst zeggen inderdaad dat de stemgerechtigde bevolking van Amerika linkser is dan hun vertegenwoordigers, maar dat is niet hetzelfde als zeggen dat de daadwerkelijke kiezers dat ook zijn. Een enorm deel van de stemgerechtigden is niet geregistreerd en van de geregistreerden stemt ook een groot deel weer niet; vooral in midterm verkiezingen zijn het met name oudere blanken die stemmen en als de Democraten zich voor hen als nog linkser gaan presenteren winnen ze nooit meer enige verkiezingen.

    Dus je kunt wel zeggen dat er een diepere sociaal-economische consensus bestaat onder Amerikaanse politici, maar dit is min of meer dezelfde als die bestaat onder Amerikaanse kiezers, dus je bewijst er niets mee.

  • Voor de duidelijkheid, het punt van mijn artikel is dat zelfs dit derde weg socialisme wat Obama met de meeste Democraten deelt niet in de campagne gearticuleerd kan worden. Zelfs een vrij gematigde linkse ideologie wordt als te gevaarlijk gezien om openlijk te kunnen worden gepropageerd en wordt in plaats daarvan vervangen door het gedeideologiseerde taaltje van Hopenchange en rechtdoorzee pragmatisme.

    Je begrijpt me dan ook verkeerd wanneer je zegt:

    "huidige bezuinigen op de verzorgingsstaat is absoluut niet ‘pragmatisch’"

    want dat is mijn punt helemaal niet. "Pragmatisme" is (in de politiek) een volstrekt leeg begrip wat werkelijk alles kan betekenen.

  • Een korte addendum op het artikel voor de dappere lezer die zover naar beneden heeft gescrold: kort na Romney's gaffe kwam er één naar buiten van Obama. In een filmpje uit 1998 zegt hij:

    "I think the trick is figuring out how do we structure government systems that pool resources and hence facilitate some redistribution because I actually believe in redistribution, at least at a certain level to make sure that everybody’s got a shot. How do we pool resources at the same time as we decentralize delivery systems in ways that foster competition, can work in the marketplace, and can foster innovation at the local level and can be tailored to particular communities."

    Dit klinkt als iets wat elke sociaal democraat zou kunnen zeggen en dat is het ook; toch wordt het doodgezwegen door de Obama campagne, is Fox News het schuimbekkend aan het aanvallen en behandelt MSNBC het als totale common sense (http://www.mediaite.com/tv/msnbc-panel-baffled-why-anyone-would-think-redistribution-of-wealth-is-bad/).

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Naar boven