De verre vriend

Bij de koffieautomaat in de Albert Heijn kwam ik vorig jaar Brahim tegen. We raken aan de praat over appels, vrouwen en het leven. Een maand later staan we voor de moskee El Ouma. De schoenen gaan uit. We wassen onze armen, oren en voeten. Omdat ik mijn sokken nog aan heb zijn ze kletsnat. We lopen de zaal in. Ik kijk om me heen en denk: hier zit verdomme een project in.

Ik woon in Bos en Lommer, Amsterdam-West. Op straat kom je verschillende culturen tegen, maar voornamelijk Marokkanen. Er zijn veel moskeeën, bakkertjes en theehuizen te vinden in deze buurt. Ik heb er altijd met veel fascinatie naar gekeken. Ik kan genieten van de gewaden, hoedjes, versierde handen en vreemde taal op straat. Het vreemde is dat ik niet één Marokkaan ken. Ik weet eigenlijk niks over hun cultuur, behalve wat ik uit de media of documentaires haal, maar ik haal mijn kennis liever uit eigen ervaringen.


Ik kwam dus op een zekere dag Brahim tegen. Door oprechte interesse en een gedeeld gevoel voor humor ontstond er een band. Hij vond de vragen die ik voor hem had wel lollig: “Waarom moet je zo’n gek jurkie aan als je naar de moskee gaat?” “Denk je dat ik naar de hel ga?” “Heb je stiekem wel eens seks gehad voor het huwelijk?” Ik denk dat zijn oprechtheid ervoor zorgt dat je naar bijna alles kan vragen. Daarnaast is Brahim ook wel heel openhartig.

Na ons bezoek aan de moskee was het hek van de dam. Ik had het gevoel dat dit voor andere mensen ook interessant kon zijn. Waarschijnlijk weten veel mensen weinig over de Marokkaanse cultuur en ik denk dat dit onbegrip voor beide kanten gevaarlijk kan zijn. Veel problemen in de huidige maatschappij hebben te maken met miscommunicaties op veel niveaus. Neem bijvoorbeeld het taalgebruik. In het Arabisch gebruik je bij een vraag in plaats van: “Kan je komen?” de gebiedende wijs: “Kom!”. Voor Nederlanders klinkt dat als dringend en onprettig. Nu ik dit weet voelt het heel anders als Brahim: “Kom, kom, kom!” tegen me roept. Als je andermans verbale of non-verbale boodschap niet binnen een context kan plaatsen, kan dat tot vervelende situaties leiden.

Bovenal heb ik dit gemaakt vanuit mijn eigen fascinatie en interesse voor andere culturen en ik hoop andere mensen daarin mee te nemen. Misschien dat lezers hierdoor in de verleiding raken iets soortgelijks te doen. Ik kan een moskeebezoek sowieso van harte aanraden. Het is goed om een beeld te hebben van wat er in een moskee gebeurd. Ik voelde me diep verbonden met mensen waar ik normaal op straat amper oogcontact mee krijg. Naar de moskee gaan is een intieme belevenis, of je in God gelooft of niet.

Het hele verhaal is te zien en te lezen op de website van Jonat Deelstra: https://www.jonatdeelstra.com/work/#/de-verre-vriend/ Daarnaast is hij bezig dit project tot een boekje te maken om uiteindelijk te publiceren.

Gerelateerde artikelen
Reacties
Nog geen reacties.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Naar boven