Flickr / markow76

De vrouw anno nu: leiders of lijders?

Nu zelfs het CDA, toch het bolwerk van ‘het gezin als hoeksteen van de samenleving’ en ‘de vrouw achter het aanrecht en misschien een keer per maand erop’, heeft besloten haar lot in handen van een vrouw te leggen, kunnen we er niet meer omheen: emancipatie is een feit. De vlaggen uit dames, na een jarenlange strijd mogen we triomferen, toch?

Verbrande beha’s, schaamhaar tot op onze knieën, mannen met roze schortjes en een baby op hun arm. O ja, wij vrouwen hadden het allemaal zo leuk bedacht in de jaren zeventig. Huisje, boompje, beestje werd huisje, boompje, baantje, en we leefden allemaal nog lang en gelukkig.

Maar nu de grote bossen schaamhaar grijs geworden zijn en de baby’s op hun vaders arm zelf cougarmoms zijn geworden, is het tijd om de balans op te maken. En wellicht eens voorzichtig een straaltje licht te laten schijnen op de feministische spagaat waarin vrouwen zich, gelukkig inmiddels weer redelijk schaamhaarvrij, tegenwoordig bevinden.

Nu is de tijd van het Grote mogen. We mogen werken, we mogen mannenpakken dragen,  we mogen een nanny importeren om onze kinderen op te voeden en we mogen zelf de cabrio besturen in plaats van zedig met gekruiste benen naast de man plaats te nemen. Wij vrouwen worden buschauffeur, dokter, brandweerman. De eerste mannen die werkelijk witte kleding wit uit de wasmachine kunnen toveren en een fatsoenlijke maaltijd op tafel kunnen zetten, zijn bovendien reeds gesignaleerd.

Echter, met al deze idylle is er een nieuw type vrouw ontstaan. Wellicht is zij de boze vrouw die eerder werd omschreven in het artikel van 19 maart jl. In ieder geval is ze vaak succesvol, intelligent en... single. For the love of god, why? Een vrouw met wie je een fatsoenlijk gesprek kan voeren, een vrouw die haar 28e paar schoenen met eigen creditcard betaalt en een vrouw die niet om de vijf minuten belt of je al bijna thuis bent, een aantrekkelijk beeld nietwaar?

Maar onbewust... Wellicht heeft feminisme de evolutie ingehaald. Voor veel mannen is het namelijk verdomd lastig om te accepteren dat vrouwliefje meer verdient, succesvoller is en sneller stijgt op de carrièreladder; dat het huis, de auto en de dinerrekening voor de vrouw zijn. Zeg nou zelf, het is toch ook een raar gezicht als na een maaltijd in een chique restaurant de vrouw haar portemonnee openklapt, er een paar briefjes van honderd uit haalt en deze nonchalant op tafel legt, de man sommeert op te staan en vertrekt? De man, tenzij een van de zeldzame types die zo van het nest van dominante mama in de armen van deze dame is gerold, zal protesteren, zich aangetast voelen in zijn mannelijkheid en volledig willen compenseren. Hoeveel vrouwen daarentegen spreken later niet vol lof over de gentleman die zo aardig is geweest om de rekening te betalen.

Ja, en daar stuiten we meteen op een tweede addertje onder het gras. Want terwijl wij druk carrière maken op onze hoge hakjes met onze kokerrokjes, zingen we ondertussen lofredes over die gentleman. Die man bij wie je je zo op en top vrouw voelt. De man die de rekening betaalt, de deur open houdt, je verwent. Zo’n lekker exemplaar met échte manieren. Hebben we eerst 30 jaar beha’s verbrand, nu willen we de ouderwetste man weer terug.

Juist ja, mannen houden niet zo van dominante vrouwen. Die killerladies, femmes fatales en carrièrebitches lijken van een afstand heel leuk, maar kom vooral niet te dichtbij. Ho mannen, niet meteen in de stijgbeugels, natuurlijk zijn jullie wel gecharmeerd van dat bijdehandte ding met die grote bek in de kroeg, maar vooral bij het idee dat het een erg leuke act is. Die zullen we eens even temmen, de feeks, zo denkt de man. Want zodra ze eenmaal bij hem op de bank zit, moet ze zich toch wel schikken naar haar rol als vrouw. Nee, ze hoeft heus niet zijn warme slofjes klaar te zitten, en jij als man wil ook heus wel een keer koken (tolerant hoor…). Ze moet dan wel af en toe even adorerend glimlachen, vol trots toekijken hoe jij je nieuwe auto voorrijdt en lachen om alle grapjes die je maakt. En vooral heel erg dankbaar zijn, voor de sterke man die naast haar staat. En o ja, zij mag op de kinderen passen.

En daar gaat het dus mis, met de vrouw van nu. 90% van de mannen, die haar in theorie misschien een leuke uitdaging vinden, raken vreselijk geïntimideerd wanneer ze haar mond open doet en met een gouden creditcard tussen haar perfect gemanicuurde vingers schuift.

De vrouw boven een man? Ja hoor, dat kan best wel, maar dan alleen in bed. En ze leefden nog lang en gelukkig.

En die lieve nieuwe dame van het CDA? Die wensen we heel veel succes. Laten we hopen dat Maxime een dominante moeder had.

Gerelateerde artikelen
Reacties
1 Reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Naar boven