Flickr / Emma Story

Design-thinking: superhelden tegen kanker

Stel je voor, je bent zes jaar oud. Je houdt ontzettend van fietsen. En van pannenkoeken. Je weet zeker dat je later brandweerman wilt worden. Of politieagent, want eigenlijk vind je dat ook wel leuk. Het maakt niet uit, want je hebt nog tijd genoeg om daar over na te denken. Maar dan opeens, opeens heb je pijn. Je moet met spoed met je mamma naar het ziekenhuis. Er staat een vreemd bed voor je klaar en je krijgt gekke slangetjes in je arm geprikt. Een meneer in een witte jas vertelt je dat je “boze beestjes” in je lichaam hebt, hij noemt ze kanker. Je vindt het eng en je begrijpt er niets van. Wat gaat er gebeuren?

Een heel belangrijke vraag, zeker in het onbezorgde leven van een zesjarige. Je weet nog niets van de wereld en je hebt zeker nog geen kennis van levensbedreigende ziektes. De complexe kankerervaring is iets wat kinderen nog niet kunnen begrijpen, noch kunnen relateren aan iets in hun directe omgeving. In het ziekenhuis wordt van alles uitgelegd met abstracte grafieken en metaforen. Wanneer het kind weer thuis is moeten de ouders hun kroost zelf voorzien van uitleg, terwijl ze zelf niet weten wat de ziekte precies inhoudt of wat er te gebeuren staat. Deze onbegrijpelijkheid samen met de lichamelijk pijn en de enge omgeving van het ziekenhuis maken dit tot een nare ervaring voor het kind.

De complexe kankerervaring is iets wat kinderen nog niet kunnen begrijpen

Het ziekenhuis probeert wel de ervaring te verbeteren die kinderen hebben. Zo zijn er Clini-Clowns, muren in kekke kleuren en knuffeluurtjes met konijnen. Er zijn poppen waarop uitgelegd wordt waar het infuus komt en natuurlijk is er de Kanjerketting. Een ketting met kralen die symbool staan voor elke prik, medicijn en operatie die een kind heeft moeten doorstaan. Een prachtig sieraad en een even zo prachtig initiatief. Hoewel het vaak dit soort kleine dingen zijn die een groot verschil maken in de belevingswereld van een kind, wordt er nog te weinig gedaan om het tot een uniforme ervaring te maken. Een ervaring die zowel in het ziekenhuis als thuis is, een ervaring die de ziekte begrijpelijker maakt en tegelijkertijd antwoorden geeft. De meest radicale verandering op patiëntengebied de afgelopen jaren is echter de mogelijkheid tot het kiezen van je eigen maaltijd.

JWT Brazil, een reclamebureau, heeft geprobeerd dit in samenwerking met Warner Bros te veranderen met ‘Superformula’. ‘Superformula’  wordt gebruikt door de superhelden van de ‘Justice League (of America)’ om in soortgelijke situaties weer beter te worden. Het zieke kind krijgt deze Superformula, tegen kanker, toegediend via een infuus dat is bekleed met de superheldenlogo’s van de Justice League. Het object an sich is niet spannend, het is niet meer dan een plastic doosje, maar wat het teweeg brengt bij de kinderen is dat wel. Het doosje neemt ze mee naar de wereld van hun superhelden omdat zij precies dezelfde behandeling krijgen. Dat is best stoer.

Omdat hun superheld mee maakt wat zij meemaken kunnen de kinderen het relateren aan hun eigen belevingswereld. Ze worden zelf die superhelden. Helaas lijkt het erop dat het niet veel meer dan een idee is gebleven dat wordt gebruikt in één ziekenhuis. Dat is jammer, want het is een interessante stap in het begrijpelijk maken van de ziekte en de ervaring ervan ombuigen.

JWT Brazil gebruikte ‘design-thinking’ om dit probleem op te lossen. ‘Design-thinking’ is een manier van denken waarbij problemen op een andere manier bekeken worden waardoor onconventionele oplossingen ontstaan. Zo staat de oplossing niet centraal maar het probleem en waar dit vandaan komt. Een mooi voorbeeld hiervan is te vinden in Barcelona. Hier werden ontzettend veel toeristen beroofd op de vele pleintjes die de stad rijk is. In plaats van symptoombestrijding door meer politie in te zetten of meer waarschuwingen voor de toeristen te plaatsen, ging de stad kijken naar hoe de berovingen plaatsvonden. Zo werd duidelijk dat dit meestal gebeurde wanneer de toeristen aan het einde kwamen van de vele smalle donkere straatjes. Hier stonden zij even stil om op zoek te gaan naar straatnaambordjes om zich te oriënteren. Toen Barcelona dit wist, zijn de straatnaambordjes midden op het plein gezet. Toeristen zien vanuit de donkere straatjes de paal en lopen direct door naar het midden van het plein. Doordat toeristen nu midden in het daglicht staan is het aantal gerolde zakken flink gedaald.

Een ander goed voorbeeld is de ‘fun theory’ van Volkswagen. De Duitse autofabrikant concludeerde dat door technologische vooruitgang ons gedrag is veranderd. Het is niet meer nodig om de trap te nemen omdat we ook de lift of de roltrap kunnen pakken met minder moeite. Saillant detail is wel dat we hierdoor steeds dikker worden. Volkswagen wilde hier verandering in brengen, maar in plaats van het afschaffen van de lift of de roltrap keken zij naar het ontstaan van het probleem. Volkswagen concludeerde dat mensen het plezieriger vonden om de roltrap te pakken omdat hetzelfde resultaat bereikt werd als wanneer men de trap nam, maar dan met minder energie. Hun oplossing? Maak van de trap een piano mét geluid, zo wordt de fysiek intensievere weg leuker dan de gemakzuchtige roltrap. Het resultaat is verbluffend, mensen zijn vaker geneigd om de trap te pakken, juist omdat je samen met de trap een ervaring beleeft die je op een roltrap nooit zou kunnen evenaren.

Hoewel de context totaal anders is dan in het ziekenhuiswezen is deze denkwijze wel van toepassing. Onze gezondheidszorg is erg conservatief en probeert veelal pleisters te plakken, door huidige processen te verbeteren of efficiënter te maken. Er wordt amper nagedacht hoe mensen, en zeker kinderen, al deze processen ervaren. Feiten en prestaties staan centraal, wat frappant is gezien het onderwerp: mensen en hun gezondheid. Iets dat bij uitstek een subjectieve ervaring is. Juist hier zou naar de essentie van het probleem gekeken moeten worden om de nare ervaring om te buigen.

Wat als we nu echt superhelden van deze kinderen kunnen maken door middel van design en technologie?

Wat als we nu écht superhelden van deze kinderen kunnen maken door middel van design én technologie? We kunnen interactieve applicaties maken die het verhaal vertellen van een superheldengezin waar hun vijand, kanker, op bezoek is geweest en één van de kindjes ziek heeft gemaakt. Samen met een gekke dokter gaat het supergezin de strijd aan tegen deze ziekte. Het superkind ervaart alles wat het zieke kind ook ervaart. Zo kan de dokter aan de hand van het verhaal op een simpele manier uitleggen wat er te gebeuren staat. Maar het zal verder moeten gaan. De dokter moet een gekke jas aan, machines worden bestickerd met het logo van de superhelden en de kinderen kunnen superaccessoires krijgen die ook in het verhaal gebruikt worden. Het is een eerste idee, maar het maakt duidelijk dat er nog veel te winnen valt op dit gebied.

Gerelateerde artikelen
Reacties
3 Reacties
  • Infantilisering, je kan er niet vroeg genoeg mee beginnen.

  • Thomas Hogeling,

    HR, het lijkt mij raadzaam om, wanneer je toch begint met infantilisering, dat te doen bij infants, toch?

  • Stijn Bartelink,

    Mooi, met menselijke ervaring, beleving, als uitgangspunt valt er veel te winnen. In dezelfde geest doet IDEO mooie projecten, en heeft Doug Dietz van GE een MRI scanner voor kinderen ontworpen die ze meeneemt in een piratenavontuur.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Naar boven