Flickr / joojaebum

Drie gedichten

Mooi is ze,
mooi,
half tijger, half maan.

Ze kent de verscheurde aarde
haar verlaten handpalmen
neuriën zacht
soms verloren haar ogen zich
in diepe schaduwen.

Zij slaapt robuust, zonder aarzeling
pagina’s lang, weifelend.
Een twijg van haar verdriet drijft langzaam.
Weg…

Dat ik haar liefheb,
als een geopend venster in de koele zomernacht,
als een verdwaalde vogel in een verre stad,
en de graszon plakt zweetdruppels
op trage lippen.

Drie druppels,
lippen, armen, benen,
in het groenbloedige park,
vermengen alleen samen kussen.

 

Haar te zien!

de buurt van haar gezicht zien oplichten

als een nachtelijke ooievaar op een elektriciteitsdraad…

Ach,
twee gezichten vloeiend
marmer,
stollend in een afscheid,

vlindertje,
mooi ben je,
mooi,

half maan,
half tijger.

 

-

 

De kortademige stad
Puft, steunt, kraakt en piept
In de roze-zwarte lucht
Dode kransen ogen op de vlucht

Obscure gedachten in betonblokken
Het blauwe licht van een magisch kastje
Vult de kamer vult het hoofd vult
Maakt de bovenkamer doof van schuld.

Jazz, boksen, tien euro, kussensloop, oplader, verhuiswagen
Bondage, gekookt ei, voorlichting, zakken cement, weersvoorspelling
Cheeseburger, paracetamol, solliciteren, deurbel, boodschappentas
Loodgieter, geroezemoes, fluitje, verkeerslicht, lul, paniekaanval
Paardenstal, afdrogen, dermatoloog, marktkraam, file, zonnebril.
Sleutelslijpsel.

Je wordt bedolven onder de massa
De wijken puilen uit
Machines ondersteunen onderdrukte
Verrukking achter glas.

Vergeten door niemand bijzonder.
Proteïneshakes. Genummerd stuk vlees.

 

Hopeloze romanticus, de maan spuugt sterren uit
De hemel is een bedrijf met deadlines
Gedragscodes wachtkamers prijskaartjes
Wachtwoord. Popidool. Darmwand.

De verveling wordt monddood gemaakt.
De verveling wordt uitgezonden.
De verveling veinst.
De verveling.

 

-

 

Ik bedrink me
Op dit hele gammele leven
De cryptische tekens
Het rammelende weten.
Tranen zweet speekseltongen
Ik voel me binnenstebuiten gewrongen
Als een natte handdoek. Maar ik ben niet moe
Niet meer moe dan de wijzers op een uurplaat
Die ongeduldig  tikken tot weer een uur slaat.
En dan nog eens. En dan nog eens.

Gerelateerde artikelen
Reacties
2 Reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Naar boven