Flickr / Seetheholyland.net

Een fijne kerstgedachte

Mijn dagelijkse routine is redelijk eentonig. ‘s Ochtends wandel ik naar de UB om mijn scriptie te schrijven en ’s avonds wandel ik terug naar huis. Een deel van de route door de oude binnenstad van Amsterdam leidt mij door de Kalverstraat. Veel mensen zullen deze straat associëren met een overweldigende keuze uit schoenenwinkels, grote speelgoedwinkels en het chique warenhuis Maison de Bonneterie. Zelfs als de producten te duur zijn is men niet betreurd. De etalages zijn sfeervol ingericht en dat biedt troost. Hingen er twee weken geleden nog zwarte Pieten, nu staat er een schaars geklede paspop met een kerstmuts achter het raam van Zara.

Ik zie dames die hun wederhelft op sleeptouw nemen om hem te laten delen in de voorpret van Kerst. Net op het moment dat ik in het gelid denk te lopen van mijn medeconsumenten in de Kalverstraat, bots ik tegen een man op die een beeldschone paspop ziet bij de Hunkemöller. De volle borsten en het elegante lingeriesetje doen hem vergeten dat er duizenden mensen achter hem lopen die helemaal niet onder de indruk zijn van een pop met lingerie aan. Ik kijk hem geërgerd aan en loop door naar de UB.

De volle borsten en het elegante lingeriesetje doen hem vergeten dat er duizenden mensen achter hem lopen die helemaal niet onder de indruk zijn van een pop met lingerie aan.

In de UB doe ik mijn witte oordopjes in en luister naar Stabat Mater van Pergolesi. Ik weet niet hoe het voor een moeder voelt om haar zoon met een kruis door de Via Dolorosa te zien lopen, maar ik denk dat Pergolesi het muzikale equivalent heeft gevonden. Mijn gedachten gaan terug naar de man waartegen ik opbotste. Ik zie hem inmiddels voor me, sjouwend met tassen van Dolcis, Zara en V&D.

De man staat in de H&M, kijkt om zich heen en ziet een lotgenoot. Een blond jongetje met stekeltjeshaar dat duidelijk zijn eerste grote liefde niet teleur wil stellen en mee gaat shoppen. Er klinkt een gekrijs uit de paskamers. De man laat de tassen vallen, snelt naar zijn vriendin en geeft een onverschillig oordeel over een mouwloos topje. Als hij terugkomt staat daar het blonde jongetje met de achtergelaten tassen. Hij heeft een oogje in het zeil gehouden. De man veegt zijn vochtige voorhoofd af met zijn mouw en bedankt het jongetje.

De man beloont zichzelf voor zijn geduld en loopt naar de croissanterie tegenover de Xenos, zonder zijn vriendin in te lichten. Zij staat inmiddels bij de accessoires van de Xenos. Hij drinkt een welverdiend glaasje vruchtensap. Na een kwartiertje treft hij zijn vriendin aan, kokend van woede. Hoe durft hij er tussenuit te knijpen? Kerstinkopen doen is immers een team effort! Ondertussen klinkt in mijn oren Tui Nati vulnerati/tam dignati pro me pati/poenas mecum divide. [1]

Hij houdt het voor gezien. Zonder een woord te zeggen laat hij haar tassen vallen en keert haar de rug toe. Hij rent de winkel uit in de richting van de Dam. Halverwege struikelt hij twee keer. De eerste keer over een kinderwagen die functioneert als winkelwagen. Daarna over een man die net een sportwinkel uitkomt en voldaan opgaat in het nieuwe model voetbalschoenen dat hij zojuist heeft aangeschaft.

In zijn rechter ooghoek ziet hij een wit licht opdoemen...

Op de Dam aangekomen rent hij door tot achter het paleis. In zijn rechter ooghoek ziet hij een wit licht opdoemen. De maagdelijk witte gloed maakt zich meester van hem. Vol ontzag staat hij binnen enkele ogenblikken voor de bron van licht. De aantrekkingskracht is zo groot dat hij als vanzelf het licht ingedragen wordt. Binnen drie minuten staat hij buiten…met een iPhone 4S in zijn handen. De kerstinkopen zijn gedaan.

Fac, ut animae donetur/Paradisi glori/Amen. [2] De laatste noten klinken door mijn witte oordopjes. Heel Nederland viert Kerstmis. Maar elk tijdperk lijkt een eigen Verlosser te hebben. De Messias van toen lijkt vergeten door de Messias van nu. Voorlopig zit ik in de bibliotheek en troost me met de gedachte dat de Messias altijd komen zal.

Mijn kadotips:

Biografie van Steve Jobs (Nederlandse vertaling is beroerd, gewoon Engelse versie aanschaffen)

Pergolesi: Stabat Mater



[1] "Laat mij de pijn met u delen die uw Zoon voor mij leed toen Hij stervend voor mij streed."

[2] "Doe mijn ziel de glorie erven van het hemels paradijs. Amen."

Gerelateerde artikelen
Reacties
Nog geen reacties.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Naar boven