Eindeloze gebouwen

Het Beeld richt een zoeklicht op opkomende kunstenaars en biedt beeldmakers van de toekomst een podium om over hun motieven te vertellen. Deze week fotograaf en schrijver Paul Buckley.


Er zit voor mij iets rustgevends in de haast oneindige herhaling van flats. Deze herhaling is ordentelijk, voorspelbaar, betrouwbaar. Zo’n gebouw geeft zich direct heel erg bloot en dan kun je je alleen nog verliezen in de schaal ervan. Voor mij ligt de uitdaging van het fotograferen van dergelijke gebouwen dan ook in het overbrengen van die schaal – in combinatie met de kalmerende werking die het op mij heeft.


Het kalmerende van deze gebouwen heeft iets weg van een verdoving. Doordat de indruk zo totaal is, raak ik het besef van bewustzijn kwijt in de repetitieve details. De patronen herhalen zich en creëren onverwachte vormen. De mens verdwijnt. Of misschien komt er een terug, als Wally in een constructivistische zoekplaat. Misschien heeft iemand een spoor achtergelaten: de was die uithangt, een zonnewering, een openstaand raam.


Voor Het Beeld heb ik een zestal analoge foto’s uitgezocht. In principe zou ik de exacte kleuren en soorten korrel van verschillende films moeten kunnen reproduceren met digitale camera’s, maar de charme van een analoge camera zit juist in de beperkingen die deze oplevert. Als ik met een digitale camera op pad ga, maak ik al gauw meer dan tien foto’s van eenzelfde gebouw waarbij ik verschillende hoeken en instellingen uitprobeer.


Op film is dat veel duurder en veel minder praktisch. Ik krijg namelijk niet direct te zien wat ik doe, dus ik kan ook geen aanpassingen maken. Het gevolg is dat ik vaak langer de tijd neem om een situatie tot me te nemen, waardoor ik meer gevoelsmatig te werk ga als ik een foto neem. Het helpt natuurlijk wel dat ontwikkelde film er al bij voorbaat smakelijk uitziet: zeker in zwart-wit hebben bepaalde films veel contrast.


Ik houd erg van dominante vormen en lijnen, vooral bij zwart-wit fotografie. Bij kleuren gaat me ook om grote vlakken - foto's met een uitgesproken mening. Bij kleurenfilms is het vaak zo dat de tinten een bepaald gevoel oproepen. Juist doordat de kleuren vaak niet helemaal overeenstemmen met de werkelijkheid, komt de foto dichter in de buurt van een bepaalde beleving of ervaring – alsof je terugkijkt naar een eigen herinnering, ingekleurd door alle bijbehorende nostalgie.


Het werk van Paul Buckley is onder andere te vinden op zijn Instagram: https://www.instagram.com/pdebebe/

Gerelateerde artikelen
Reacties
Nog geen reacties.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Naar boven