frustratie illustratie

Het Beeld is een zoeklicht gericht op opkomende kunstenaars. Beeldmakers van de toekomst krijgen een podium en vertellen over hun motieven. Deze week illustrator Nastia Cistakova. 

Mean Girls, Nice Haters (2014)

Ik luister de hele dag naar het gekwebbel van andere mensen en hoor de ademhaling van elk mormel binnen een straal van 20 meter. Er komt zo veel stront uit mensen hun mond dat er inmiddels onophoudelijke diarree door mijn gehoorkanalen stroomt. Alles wat ik hoor moet ik met anderen delen, zodat we sámen boos kunnen zijn, op elkaar. Maar ik wil vooral mensen laten lachen, om elkaar.

Van alles wat ik meemaak op een dag, maak ik een kleurplaat; dat houdt het zo lekker overzichtelijk. Al mijn frustraties pen ik neer vanachter mijn tekentafel. Illustreren gebruik ik als excuus om te kankeren op moraalridders, preutsheid, de zinloosheid van het bestaan, onbegrip… Op wat niet eigenlijk?

Het enige echte lijden, is het lijden van ons bestaan (2015) & Art will set you free (2017)

Donderdag 25 mei
Vandaag pak ik de trein terug naar huis. Ik zit in de stiltecoupé en terwijl er een kleinschalige oorlog losbrandt — ‘Mevrouw dit is een stiltecoupé, wilt u alstublieft stil zijn! Er zijn ook andere mensen waarmee u rekening mag houden!’ — klap ik mijn telefoon open.
Een vriendin appt me dat ze zich zorgen maakt over of ze ooit de perfecte baan zal krijgen. En dat ze als tip kreeg vrijwilligerswerk te gaan doen, want dat doet het goed bij werkgevers. ‘Iets met Afrika of gehandicapten.’

Op naar Afrika! (2016)

Daarna check ik mijn mail. Eén ongelezen:

aan:   Nastia Cistakova <nastia.cistakova@gmail.com>
datum:   28 mei 2017 om 11:16
onderwerp:   moeilijk

Beste Nasdja,
Als ik jou eens een tip mag geven: de naam Nasdja Sistakova, dat is wel een mondje vol hè. Kun je niet nog een naam verzinnen, maar dan nu een die iedereen gewoon normaal uit kan spreken?

Reply:
Nou... ik denk dat ik voortaan als Pannenkoek Korsakoff door het leven ga. Schikt dat u beter meneer? Ik dien mijn verzoek alvast in bij de gemeente. Gaat u hiermee akkoord? Ik wacht uw antwoord af.
Zend.

Pap, wil je dan stoppen met petten dragen na je 40ste is dat echt beetje kreepie hoor. (2014 en 2017)

‘Leiden Centraal’, galmt het door de trein.
Terwijl ik naar buiten loop vang ik een gesprek op tussen twee studenten:
‘Zó erg Lisa! Ik probeerde laatst voor mijn tentamen te leren, maar ik zat de hele tijd op mijn telefoon te kijken. Ik kon me echt niet focussen. Volgens mij heb ik ADHD!’
‘Volgens mij hebben we allemaal wel een beetje ADHD, haha!’
‘Hé girls, weet je wat ik heb?’, zeg ik. ‘Altijd voordat ik mijn koffie op heb, heb ik last van Pfeiffer. Zonder eendjes hoor. Ha! Kwak, kwak. Maar na mijn koffie, dan ben ik pas écht AAADHD. Mensen noemen mij ook wel eens Borderlientje, haha! Maar ik blijf positief onder deze omstandigheden.’

Iedereen, ADHD! (2015)

Misschien moet ik niet zo negatief doen. Ik kleur mijn tekeningen met zoete tinten geel en roze. Kleuren van onschuld en van week vlees. Met fijne lijntjes wek ik de suggestie van kwetsbaarheid in mijn werk. Ik maak mijn tekeningen zacht, zodat ze niet te hard lijken en ik niet te gemeen.
Buiten het station staat een enorme stapel vuilniszakken.
‘Ah, kijk! Mijn exen zijn er ook weer’, grapt een meisje op het perron.
Daar maak ik een tekening van als ik thuis ben.

Thuis doe ik toch maar de tv aan en trek een blik Schultenbräu open. Ik kam een plak haar strak achterover, zoals ik dat altijd doe voordat ik aan mijn favoriete activiteit van de dag begin: zappen.
Sophie in de kreukels.

‘Zeg, waar word jij gestrest van?’
‘Ik word gestrest als mensen mij niet begrijpen.’
Kom op Sophie, doe het! Dit is je kans, kop 'm er in!
‘Waar komt dat gevoel vandaan?’
Nee Sophie, nee! Nou, dan doe ik het zelf wel:

Gerelateerde artikelen
Reacties
Nog geen reacties.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Naar boven