Flickr / Ssppeeeeddyy

Geachte heer Beg,

Laat me met de deur in huis vallen: niemand wordt oud zoals hij wil, ik ook niet. Dat kan ik met zekerheid zeggen, hoewel ik pas half zo oud ben als u. Het is niet iets om u zorgen over te maken, hoewel die angst reëel is, zelfs als het uw grootste angst is. Een mens kan nooit zien dat hij een goed mens is; dat is voor de ander, en eigenlijk alleen voor de Eerste Veroorzaker. Ouder worden is stiekem een zoektocht naar de dood, dat heb ik eens iemand op tv horen zeggen. Hij zei dat de reden dat elk mens ouder wordt, is dat elk mens eigenlijk niet wil bestaan. Er is geen enkele reden voor ons om hier te zijn, en als er dan toch een reden is, dan is het toeval. De toeval van uw koude voet, van het meisje langs de weg, van een groep vluchtelingen op zoek naar een betere wereld. U weet dat die wereld er niet is, en is die er toch wel, dan is het heilige land niet meer dan het strakke gazon aan de overkant van de schutting.

Een mens kan nooit zien dat hij een goed mens is; dat is voor de ander, en eigenlijk alleen voor de Eerste Veroorzaker.

Ik bewonder uw wens ergens bij te horen. Ik bewonder uw wens om rationeel te geloven. Niets is zo nastrevenswaardig als Joods zijn. Dat kan ik met zekerheid zeggen, hoewel ik slechts half zo goi ben als u. Onze voorouders, die van u, die van mij, maar ook die van alle mensen die ik ken, vochten tegen Duitsers, Japanners, ziektes en varkens. Wij zijn allemaal zonen van Israël, en anders wel van hetzelfde land met die andere naam. Maar zoeken naar iets wat je nooit bent geweest, ook al heeft het bloed altijd zo gestroomd, is als zoeken naar je laatste adem. Het jodendom is te gek, het dodenrijk de enige zekere bestemming. Een bestemming die zich het best laat voorbereiden door als katten in vensterbakken te liggen. (Of als meisjes in een greppel, hoe dan ook, de dood komt ons toch wel halen, geloof ik).

De volgende keer als ik een vreemde tegenkom, vecht ik niet, vlucht ik niet, maar behandel ik ze als mijn eigen familie.

En als u niet wilt liggen heer Beg, dan lopen we toch? Als Afrikanen uit een ander land, door zeeën van zand en steppes van water. Zo dragen we de last van onze voormalige vrienden en nog te vergeten familie met ons mee, soms letterlijk, in de hoop dat er land zonder schuttingen is. Naar een land waar je buurmans gras het jouwe is, en belangrijkst: vice versa.

Dank voor uw wijsheden heer Beg. De volgende keer als ik een vreemde tegenkom, vecht ik niet, vlucht ik niet, maar behandel ik hem als mijn eigen familie. Ander bloed, maar zelfde waarheid.

Hoogachtend,

Ko van ’t Hek

Gerelateerde artikelen
Reacties
Nog geen reacties.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Naar boven