Lieve Heleen,

Eindelijk. Je bent eindelijk opgestapt. Na alle rotzooi die je de afgelopen tijd hebt geschopt had ik niet verwacht dat jij ook hersencellen hebt die wel iets doen.

Ik weet het nog precies, de eerste keer dat ik je zag. 7 mei, kwart voor elf ’s avonds. Pownews. Tofik Dibi stelde zich kandidaat als fractievoorzitter van GroenLinks, en het zoveelste gênante Pownews-item volgde. Jij was eerst onvindbaar, toen vaag en ongeloofwaardig, en zette daarmee de toon voor GroenLinks in de verkiezingsstrijd. Op 7 mei werd het voor iedereen duidelijk dat, als de partij deze toon zou aanhouden, ze de verkiezingen zwaar zou verliezen. Dat is precies wat er vervolgens gebeurde.

Nu zie ik je zitten, aan tafel bij de partijraad. Met een zelfgenoegzame grijns op je gezicht, vrolijk verkondigend dat er geen partijtop is, ‘hè, jongens’. Vreemd, want volgens mij is het precies die partijtop die niet kon besluiten of Dibi zich nou wel of niet kandidaat mocht stellen. Die partijtop die direct na de verkiezingen achter Jolande Sap bleef staan, en haar gisteren toch aan de kant schoof. Die partijtop die totaal heeft gefaald.

Wanneer Femke Halsema zich van de missie afkeert, is dat van groter belang dan een tussenpaus die dreigt met aftreden.

Als het artikel in Vrij Nederland klopt, wat ik even aanneem, ontstond dit conflict tijdens de discussie over de missie naar Kunduz. Jolande Sap zou gedreigd hebben met opstappen als zij de deal die zij zojuist met Mark Rutte had gemaakt toch zou moeten afketsen. En Femke Halsema zou tegen deze deal zijn.

Jolande Sap was op dat moment net aangetreden als fractievoorzitter, als opvolger van Femke Halsema. Waar Halsema het volledige vertrouwen van de fractie had, moest dat bij Sap logischerwijs nog groeien. Waar Halsema hét icoon van de links-liberale politiek in Nederland was geworden, kende niemand Sap. Waar Halsema uiteindelijk blijkbaar tegen de missie was, was Sap vooral dolgelukkig dat ze een deal met de VVD had binnengesleept.

Niet het ego van Jolande Sap, maar de volledige fractie had hier de doorslag moeten geven. En wanneer bovendien iemand als Femke Halsema zich dan van de missie afkeert, is dat van groter belang dan een tussenpaus die dreigt met aftreden als ze haar zin niet krijgt. Hier had het partijbestuur moeten ingrijpen. Doe je dat op zo’n moment niet, dan werk je zelf naar een kloof tussen de fractie en haar voorzitter toe, en dus naar een enorm conflict. Geen conflict over de idealen, maar over de verhoudingen binnen de partij.

Misschien dat nu jij weg bent die discussie wel weer gevoerd kan worden. Wil GroenLinks zich aansluiten bij de PvdA, of de links-liberale koers, ingezet door Femke Halsema, weer oppakken? Is er überhaupt iemand capabel genoeg om deze idealen te vertalen naar de praktijk, met scherp debatteren en het lef om simpelweg na te blijven denken?

Het was allang duidelijk dat jij zou moeten opstappen, Heleen. En volgens mij wist je dat zelf ook. Flauw dat je het niet kon laten om eerst Jolande weg te sturen, nadat je haar anderhalf jaar hebt gesteund, tegen beter weten in. ‘Ik weg, dan ook jij,’ moet je gedacht hebben.

‘Klaar voor de toekomst’ was de slogan in die laatste mooie GroenLinks campagne, 2010. Nu is GroenLinks helemaal nergens klaar meer voor. Geen bestuur, geen fractievoorzitter, geen vertrouwen, geen kiezers en misschien binnenkort wel geen partij.

Heleen, bedankt.

Was getekend,

Charlotte Bouwman

Gerelateerde artikelen
Reacties
4 Reacties
  • Harry Stotlemeier,

    Hetgeen niet klopt in dit stuk, is dat Halsema veel beter was dan Sap, Sap is een exponent geweest van Halsema. Halsema heeft altijd achter de beslissingen van Sap gestaan. Het enige wat Halsema meer had dan Sap, was fijnzinnige retoriek.

  • Jammer voor Groenlinks, het partijbestuur staat er niet fraai op en Sap heeft eveneens zich doof gehouden voor signalen. Het vertrek van Femke Halsema laat blijkbaar een behoorlijk vacuum na, maar laten we niet vergeten dat zij ook geleidelijk van 'drammer' tot 'graag geziene gast' gegroeid is. Sap is die tijd niet gegund en het toont de klasse van Halsema dat zij haar vertrouwen in Sap niet opgaf, ondanks inhoudelijke verschillen, want zij weet dat vertrouwen belangrijk is. Het verwondert me daarom dat je Sap neerzet als 'tussenpaus'. Zie je iemand in het huidige Groenlinks die dat niet is? Zie je Bram van Ojik ook als tussenpaus?

  • in feite is iedereen na Halsema toch ook een tussenpaus..

  • Het bestuur had in moeten grijpen bij het besluit over Kunduz, omdat daarbij de leden gepasseerd zijn. Daar ligt echter niet de hele verantwoordelijkheid, want de fractie bestaat uit individueel gekozen personen die het volk moeten vertegenwooedigen, en die hadden zelf een afgewogen keuze moeten maken. Het bestuur dient ook in te grijpen als er personele problemen zijn. Of dat gedaan is weet ik niet, maar blijkbaar niet naar volle tevredenheid van alle betrokkenen. Maar dat ligt dan niet aan Weening, want die zat toen nog niet in het bestuur.

    Verder kun je je afvragen wat de rol van Halsema was om zo'n weg in te slaan, de macht over te dragen en je dan, als dat waar is, tegen dat besluit te keren.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Naar boven