Flickr / Paul Townsend

Het tehuis

Wij moesten ze stil houden, toch?
Laten we daar even, nee, laten we daar even – wij moesten ze stilhouden, moesten wij ze niet stilhouden? Was dat niet de – niet eens de vraag. Dat was de eis.
Hou ze stil.
Hou ze veilig.
En als er meer komen, dan hou je die ook stil.
Dat was onze taak, dat was ons opgedragen, wij hebben daar nooit om –

Wij houden van kinderen hè, u moet niet denken dat wij – dat wij niet – dat wij een of andere – wij houden van kinderen. Maar het waren er zo veel. Te veel. Toen de eerste golf kwam dachten we al, we redden dit niet. En dat was nog voor de tweede golf, en die daarna, en die daarna, en die daarna, wij zijn niet bodemloos hè, wij raken vol. Wij lopen over. Trein na trein na trein vol kinderen, en allemaal gebroken. Alleen. Ouders dood of erger.

Ze bleven maar komen, lang nadat onze gebouwen vol zaten. Hou ze stil, hou ze veilig. Ik wil weleens weten hoe u denkt dat u – ze waren niet stil te houden. Laat staan veilig. Natuurlijk niet, het waren kinderen. Ze klommen overal op, met die kleine klauterklauwtjes van ze, de daken, de schuren, elkaar. Trokken we er eentje terug naar beneden, waren er alweer vijf nieuwe omhoog, het werd levensgevaarlijk. Ze begonnen zichzelf pijn te doen
– dat konden we toch niet hebben? –
van dingen af te vallen
– kinderen die zichzelf pijn doen –
ze pakten stokken en gooiden die naar elkaar
– arme kleine kinderen die zichzelf pijn doen, dat konden we toch niet hebben?

Ze klommen overal op, met die kleine klauterklauwtjes van ze

Dus we hebben een oplossing bedacht. En dan kunt u zeggen dat dat niet goed was, dat we iets anders hadden moeten doen, maar u was er niet bij.
‘Waarom deed u dit, waarom deed u niet zus, waarom hebt u nooit’ –
Alsof dit soort keuzes in een vacuüm gebeuren. Er gebeurt iets en je reageert daarop. Je aanschouwt de gevolgen en dán pas snap je dat je blijkbaar een beslissing hebt genomen. Er was één kind, dat stak overal zijn vingertjes in. Elk gat dat hij maar kon vinden. Op een dag hoor ik geroep uit de keuken komen, ik haast me erheen en ik zie hem, met zijn vingers klem in de keukenmachine. Hij is dolblij me te zien. Ik ben als een papa voor die kinders, snapt u, en ondanks zijn geroep heeft verder niemand hem gehoord. Hij heeft zijn vingertjes zo diep die machine in gestoken.

Voordat ik snap wat ik doe zet ik de machine aan.
Niet lang, een paar tellen.
Maar lang genoeg.
Daarna kan hij niet meer klimmen.
Niet meer vallen.
Daarna is hij altijd stil. Altijd veilig.
Zo kwamen we op het idee.

We deden het in de gymzaal, niemand is zichzelf in een gymzaal, is u dat weleens opgevallen? Hotelkamers ook trouwens, niemand is zichzelf in een – het heeft iets met de geur te maken, denk ik, al die schoonmaakmiddelen waarmee al die vorige gasten zijn weggepoetst. In het begin gaven we ze wat. Een verdoving, maar daarvan werd het bloed te – het werd te dun, het hield niet – het hield niet meer op met – de vrouwen konden niet hard genoeg knijpen, ziet u, de vrouwen die ons hielpen. Dat bloed werd als water van die verdoving, het ontsnapte, hoe hard je ook kneep. De kinderen werden lijkbleek, ze vielen om. Dus geen verdovingen meer. Dat was niet goed voor ze, dat snapt u toch wel?

Dan pakken beide vrouwen hun mes

Twee vrouwen per kind, één aan elke kant. Ze pakken die handjes, drukken ze op tafel. Stoppen de duimen in de schroeven. Draaien ze aan, één slag, twee, drie, tot de kinderen hun handen niet meer kunnen bewegen. Dan pakken beide vrouwen hun mes. Leggen het daar waar de duim in de hand overgaat. Tillen het op. En leggen het weer neer.

Natuurlijk gilden ze. Ze sperden hun oogjes open en ze gilden terwijl de vrouwen hun wonden dichtknepen en verbonden, terwijl wij ze in hun wangetjes knepen en chocola voerden. Sommigen probeerden hun duim in hun mond te stoppen, maar hapten niets dan lucht en bloed. Nee, dat vonden we niet – hoe durft u – dat vonden we verschrikkelijk! Dat sneed ons door de – door de ziel.

Maar we wilden ze veilig houden.
We wilden ze beschermen.
Dat was onze taak.
En je taak, die moet je uitvoeren.

Meer Verhalen
Gerelateerde artikelen
Reacties
Nog geen reacties.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Naar boven