Flickr / Randy Stewart

Hoe de Republikeinen zullen winnen

In de week van de Amerikaanse presidentsverkiezingen publiceert deFusie alleen stukken over Amerika en de verkiezingen.

Eén van de grootste winnaars van de verkiezingen van gisteren heet Nate Silver. Silver raakte oorspronkelijk bekend met zijn honkbalprognoses; hij voerde wat spelerstatistieken in een model en wist vervolgens tot op zekere hoogte hoe de rest van het seizoen zou verlopen. Al snel begon hij soortgelijke modellen op verkiezingen toe te passen; door een brede scala aan peilingen op betrouwbaarheid te wegen kon de uiteindelijke uitslag nauwkeurig voorspeld worden. Het uiteindelijk resultaat was zijn grootste triomf tot nu toe: hij voorspelde als één van weinigen precies welke staten Obama uiteindelijk zou gaan winnen.

Silvers voorspellingen werden naarmate de verkiezingen naderden steeds meer het doelwit van aanvallen vanuit de rechtse media. Want Silver voorspelde de forse overwinning van Obama die we gisteren zagen – en deze Romney-aanhangers weigerden dit simpelweg te geloven. Op zich was dit natuurlijk niet verrassend; in 2008 waren er soortgelijke waanvoorstellingen onder McCain-aanhangers die ondanks alle slechte peilingen zich niet konden voorstellen dat een nederlaag tot de mogelijkheden behoorde. Waar ze destijds hun prognose echter slechts op een gut-feeling baseerden – hoe kon iemand die “rondhangt met terroristen” toch mogelijk tot president worden verkozen? – dachten ze nu toch echt de feiten aan hun kant te hebben.

Obama heeft misschien wel een mandaat, maar slechts van 2012 – een mandaat van jongeren en minderheden.

Want, diep verstopt in de peilingen stonden gegevens die onmogelijk op een Obama overwinning konden wijzen; er werd namelijk telkens in vermeld dat onafhankelijke kiezers[1] met aanzienlijke marges voor Romney zouden gaan kiezen. Dit terwijl elke landelijke verkiezing van de laatste 36 jaar gewonnen was door de partij die onafhankelijke kiezers wist over te halen. Zoals een conservatieve blogger het een tijdje  geleden stelde in het toepasselijke getitelde “why I think Obama is toast”: het was bijna onmogelijk dat Romney zou winnen als onafhankelijke kiezers hem een 5-8 procent voorsprong zullen geven, zoals de peilingen voorspelden. Toch gebeurde precies dat.

De reden waarom dit onwaarschijnlijke scenario een realiteit werd was dat Obama zijn achterban opnieuw op indrukwekkende wijze wist te mobiliseren; de recordopkomst van jongeren, zwarten en latino’s die tijdens de verkiezingen van 2008 Obama steunden werd zelfs licht overstegen. Republikeinen werden zo nog maar eens geconfronteerd met het feit dat het hun maar niet lukt aansluiting te vinden bij het moderne Amerikaanse electoraat. Het merendeel van Republikeinse strategen vindt dan ook al jaren dat hun partij zich zo snel mogelijk moet aanpassen aan de nieuwe demografische werkelijkheid van de Verenigde Staten; met name de groei van de Latijns-Amerikaanse minderheid wordt met argusogen gevolgd. Dit jaar werd dan ook gretig gebruik gemaakt van de – paar – niet-blanke gezichten in de partij door hen enthousiast tentoon te stellen tijdens de Republikeinse conventie.  Zo kregen de kandidaat voor het lagerhuis Mia Love en de gouverneur van Puerto Rico Luis Fortuno prominente rollen toegedeeld als sprekers tijdens  de conventie om maar eens aan Amerika te laten zien dat de Republikeinse Partij niet langer het monochrome plaatje is waar het voor wordt aangezien.

Wat gebeurde er met deze twee aanstormende talenten tijdens de verkiezingen van gisteren? Ze verloren. Het is slechts de laatste episode van de tragikomedie die de missie van de Grand Old Party om zich te moderniseren heet. Jaren eerder faalden ze al spectaculair in het plan van opperstrateeg Karl Rove om een permanente Republikeinse meerderheid mogelijk te maken door Latino’s aan de partij te binden; conservatieve congresleden blokkeerden toen en masse een poging tot hervorming van het Amerikaanse immigratiesysteem. Dit is hetzelfde type conservatieven dat nu ook weer de partij-elite frustreert door, zoals – verliezend – kandidaat senatoren Todd Akin en Richard Mourdock,  hun campagne op zwangerschap als gevolg van verkrachting te baseren.

De strategen zullen dan ook hopen dat de Republikeinen hun lesje eindelijk hebben geleerd – en toch lijkt dit niet geval. Zo wordt in sociaal-conservatieve kringen het verlies van Todd Akin vooral geweten aan de keuze van de Republikeinse elite om hem financiële steun te weigeren; Akin stelde zo vandaag dat hij tijdens de verkiezingen zowel tegen de Democratische als tegen de Republikeinse Partij moest opboksen en “I don’t know which one was worse.” Voeg daaraan toe de diepgewortelde teleurstelling van conservatieven dat ze na McCain in 2008 dit jaar weer met een te 'gematigde' kandidaat zijn opgescheept en het lijkt onwaarschijnlijk dat ze de juiste conclusies aan de nederlaag zullen verbinden. De kans is dan ook groot dat ze het bij de volgende verkiezingen – de midterms[2] van 2014 – niet zullen kunnen nalaten om weer een reeks Akins en Mourdocks te nomineren.

Het was bijna onmogelijk dat Romney zou winnen als onafhankelijke kiezers hem een 5-8 procent voorsprong zullen geven, zoals de peilingen voorspelden. Toch gebeurde precies dat.

Het meest interessante is echter dat ze die keer waarschijnlijk wel zullen kunnen winnen. Want, terwijl de Republikeinen zich een dieper gat blijven graven wat betreft minderheden en jongeren, zijn het de oudere blanken die juist weer de Democratische partij massaal de rug hebben toegekeerd – met deze groep deed Obama het zelfs aanzienlijk slechter dan de arme John Kerry. Nu is het probleem voor de Democraten dat het juist deze groep is die als vrijwel enige de tijd neemt om tijdens midterms op te komen dagen om te stemmen – zoals tijdens de enorme Republikeinse overwinningen van de verkiezingen van 2010 te zien was.

Zo lijken zich in Amerika twee verschillende electoraten te ontwikkelen die elkaar om de twee jaar afwisselen – en voor hun vertegenwoordigers twee verschillende bijbehorende mandaten. De Republikeinse leider van het lagerhuis, John Boehner, benadrukte dit proces door er vandaag op te wijzen dat het feit dat zijn meerderheid – opgebouwd tijdens de 2010 midterms – nog steeds grotendeels intact is gebleven bewijst dat de president geen mandaat heeft om concessies op gebied van belastingen voor rijke Amerikanen te eisen. Want, zie je, Obama heeft misschien wel een mandaat, maar slechts van 2012 – aan hem gegeven door jongeren en minderheden – Boehner’s mandaat daarentegen is geworteld in dat van de verkiezingen van 2010 – en van een heel ander Amerika.


[1] Kiezers die niet geregistreerd staan als Democraat ofwel Republikein.

[2] Verkiezingen voor het congres en op locaal niveau, maar niet voor de president.

Gerelateerde artikelen
Reacties
Nog geen reacties.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Naar boven