In deze stad woont niemand

Homo homine ludens

Deel drie van de reeks 'de ethische gamer'

Behalve dieren zijn er ook mensen in Minecraft, en hordes zombies die er op uit zijn die mensen te vermoorden, tenzij de speler niet in hun buurt is. Als daar geen ethische uitdaging in zit! Maar hoe verhoudt de speler zich verder tot deze mensen? En wat kan hij doen aan het zombieprobleem?

Als ik het heb over mensen in Minecraft bedoel ik niet de daadwerkelijke mensen in een multiplayersetting, onder wie natuurlijk codes en etiquette heersen, en waar gestolen en vernield wordt. Ook de omgang in singleplayer met computergestuurde medemensen levert ethische uitdagingen op. Dat onderwerp vereist een antwoord op dezelfde vraag als in de kwestie rond vegetarisme: is het slecht behandelen van gesimuleerde wezens immoreel? An sich natuurlijk niet, maar een spel als Minecraft kan dienen als proeftuin voor moreel (of immoreel) gedrag. In deze reeks beproeven we het morele, en hoe dat er dan uit zou moeten zien.

Over het algemeen is Minecraft een vrij eenzaam spel. In de vorige aflevering was al te zien dat ik me heb omringd met boerderijdieren, maar verder bouw ik leeg huis na leeg huis aan een lege stad. (zie boven)

Er zijn ook dorpen, die kilometers uit elkaar liggen, en bewoond worden door andere mensen. Zoals op onderstaand screenshot te zien is, hebben de speler (ikzelf ben de bebaarde man in het groen) en de dorpelingen (niet de grijswitte reuzen, daarover later meer, maar de grootneuzige kaalkoppen met de monobrows) een duidelijk verschillend uiterlijk. Bewust of onbewust hebben de makers van Minecraft daarmee etniciteit in het spel gebracht: de speler deelt een wereld met wezens die aan de ene kant overduidelijk andere mensen zijn, ze wonen in huizen en hebben beroepen als smid, boer of bibliothecaris, maar tegelijk ook duidelijk anders zijn.

2016-10-18_11-22-07

Ikzelf in Minecraft, omringd door een paar dorpelingen en hun ijzeren bodyguards.

De speler is de etnische minderheid, enig in zijn soort tegenover duizenden dorpen. Maar tegelijk is hij ook machtiger dan deze dorpelingen, omdat hij bijvoorbeeld kan bouwen en vechten. Hij kan zelfs de omvang van hun dorpen bepalen. Hoe meer huizen je bouwt, hoe meer dorpelingen er verschijnen. Ik heb in mijn eigen Minecraftwereld een dorp geadopteerd waarin ik uitbreiding en verfraaiing aanbreng, maar voel me daardoor soms wel een kolonisator, in zijn eentje tegenover veertig inheemse mensen.

Die bemoeienis levert wel wat op: hoe meer dorpelingen, hoe meer handel er kan worden gedreven. Met de zeldzame, maar nutteloze edelsteen smaragd als schoolvoorbeeld van zuivere valuta: het is in zichzelf waardeloos, maar beperkt voorhanden, en dient alleen als plaatsvervanger van goederen in een handelscontext. Je kunt als speler smaragden verdienen door bijvoorbeeld groente aan de dorpelingen te verkopen, zodat je vervolgens met die smaragden aan allerlei meer en minder zeldzame objecten kan komen.

Minecraft dwingt mij een rol als overheerser aan te nemen

Behalve het in stand houden van een kapitalistisch systeem kent de smaragdhandel nog een ander ethisch dilemma. De boeren zijn altijd bereid om van je te kopen wat ze ook zelf verbouwen. Als er in een dorp een akker vol oogstrijpe aardappelen ligt, kan je wachten tot de boer die zelf rooit, of hem voor zijn en de aardappelen aan diezelfde boer verkopen. De gewetensvraag: is het oké om ze hun eigen producten te verkopen, in ruil voor nutteloze smaragden? Ikzelf interpreteer de handel in hun eigen groente eerder als arbeidsloon: ik verkoop ze niet de groenten an sich, maar oogst voor ze, en krijg daarom betaald. Maar de vraag waarom ik bereid ben om te werken voor smaragd, is daarmee niet beantwoord.

Omgaan met dorpelingen brengt nog een grimmiger dilemma met zich mee. Wanneer je als speler de nacht doorbrengt in een dorp, komen er namelijk geheid zombies op je af en zombies verkiezen dorpelingen als prooi boven de speler. Maar waar jij niet bent, zijn ook geen zombies. Stort je de dorpelingen in het verderf, red je ze door weg te blijven, of bescherm je hun dorp? Zelf bouwen ze ijzeren Golems om hen te beschermen – de reuzen op mijn selfie – maar die zijn niet effectief genoeg. Ik heb ‘mijn’ dorp volledig omheind, maar dat voelt als opsluiten, ook al is het voor hun eigen bestwil. Minecraft lijkt me te dwingen een rol als overheerser aan te nemen, zelfs als ik probeer ‘het goede’ te doen.

Heb je een verantwoordelijkheid om de Zombie Villager te genezen?

Toch kan ik het niet laten om me met het dorp te bemoeien. Behalve de handelsvoordelen is het in een drukbevolkt dorpje nu eenmaal gezelliger dan in mijn enorme, lege kasteel. Een van mijn langetermijndoelen is het bevolken van mijn eigen stad met een populatie dorpelingen, want alleen is ook maar alleen. Wanneer ik op reis ben kies ik er echter meestal voor om dorpen overdag kort te bezoeken en dan weer zo snel mogelijk te verlaten. Als ik het gevaar kan vermijden door zelf weg te blijven, is dat overduidelijk de meest ethische keuze.

Tot slot: een door zombies geïnfecteerde dorpeling kun je doodmaken, net als een gewone zombie, maar je kan hem ook genezen. Als je die mogelijkheid hebt, mag je er dan alsnog voor kiezen hem gewoon dood te maken, of heb je een verantwoordelijkheid om deze arme, zieke dorpeling te redden? Dat laatste lijkt me, maar het is extreem duur is om een ‘Zombie Villager’ te genezen, want het kost heel veel goud. Mag je iemand om die reden genezing weigeren? Of ben je dan andermaal een kille kapitalist? Over goud en de ethische en minder ethische manieren om daar aan te komen gaat de volgende en laatste aflevering, waarin we afdalen naar de Minecrafthel.

2016-11-11_16-21-49Een zombie

Gerelateerde artikelen
Reacties
Nog geen reacties.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Naar boven