Flickr / dbking

Ik ga stemmen, maar waarom?

Vandaag gaan we naar de stembus – ga! – maar waarom precies en op wie we dan moeten stemmen – ik weet het niet. En ik ben niet alleen: het lijken wel de minst levende verkiezingen aller tijden, en dat terwijl steden steeds meer taken van de centrale overheid overnemen en metropolen een belangrijkere rol krijgen op het internationale toneel. Wat is er aan de hand?

Eind 2013 werd voor de derde keer de 800.000ste inwoner van Amsterdam geboren. Voor de oorlog was het al eens bereikt, na de babyboom weer, maar door respectievelijk oorlog en kleiner wordende gezinnen kromp de stad. De komende tijd blijven steden groeien, denkt het CBS. Tot 2024 zal het inwonersaantal van de vier grote steden meer groeien dan in de rest van Nederland. Kortom: er is sprake van urbanisatie.

Op hetzelfde moment dat in Amsterdam de 800.000 aantikte, kwam het veel besproken en geprezen boek ‘If mayors rule the world’ van Benjamin Barber uit. Hij stelt dat de grote zaken zoals pandemieën, oorlogen en andere grensoverschrijdende problemen eigenlijk niet meer kunnen worden opgelost met het politieke systeem van natiestaten dat we hebben. Grenzen vervagen en volken mengen. Burgemeesters (en dus steden) zouden de problemen beter oplossen, stelt hij. Iets soortgelijks laat publicist Parag Khanna in zijn stuk ‘When Cities Rule The World’ zien. Khanna stelt dat deze eeuw niet gedomineerd gaat worden door een nieuwe wereldmacht als China of Brazilië, maar door ‘The City’. Deze focus op ‘de stad’ zie je terug in ons huidige landelijk beleid; er wordt flink gedecentraliseerd.

De stad wordt belangrijker, but we couldn’t care less.

Dat steden belangrijker worden, herken ik gevoelsmatig. Ik woon nu tien jaar in Amsterdam en ik voel mij misschien wel meer Amsterdammer dan Nederlander. Vrienden van mij in andere steden herkennen dit. Je bent je stad. Hoe komt het dan dat ik niet weet waarom ik ga stemmen en al helemaal niet op wie? (Terwijl ik daar bij landelijke verkiezingen geen last van heb.)

De stad wordt belangrijker, but we couldn’t care less. Dat komt wellicht omdat we niet weten op wie we stemmen: we hebben geen gezichten gezien, geen praatjes gehoord. Op de tv komen de nationale partijleiders aan het woord, maar wat zeggen die over mijn stad? De enige hoofdstedelijk lijsttrekker die we ons nog herinneren is Hilhorst – die we kennen omdat hij iemand uit een tram had geduwd en er triomfantelijk over getwitterd. Chapeau.

De situatie op de Krim en het vermiste vliegtuig trekken deze weken zoveel nieuwsmedia naar zich toe, dat de gemeenteraadsverkiezingen weinig aandacht krijgen. Daar hadden de lokale media dus in kunnen en moeten springen. Hun macht en kracht is echter erg klein: mij weten ze slecht te bereiken. Schuld daarvan zal zeker ook deels bij mij liggen, maar dat maakt het probleem niet minder. Ik weet nu wel alles van de annexatie, maar niks van het charisma van mijn toekomstige raadsleden.

Aan de andere kant, waar gaat mijn gemeenteraad of zelfs mijn stadsdeelraad over? Het zijn beslissingen die mij het meest direct raken – zoals meer of minder parkeergarages, wildere parken en straatcoaches, maar dat maakt mij en veel mensen om mij heen niet uit. Vergelijk het met je liefde die je vraagt wat ze vanavond voor je zal koken, Italiaans of Mexicaans. Je zult zeggen: ‘het maakt niet uit, zo lang jij het met liefde klaarmaakt, eet ik het met liefde op.’ Dat is geen onverschilligheid, dat is liefde.

Gaan de raden over meer dan dit soort zaken? Waarom lukt het hen dan niet hun eigen urgentie en relevantie aan de man te brengen en waarom besteden de stemwijzers daar geen aandacht aan? Gaan de raden echt alleen over dit soort trivialiteiten, dan is er geen keuze, of in ieder geval geen prangende.

Zijn wij sensatiebeluste Facebookcynici die pas ons bed uit komen voor grote explosies en verdwenen vliegtuigen?

Wij zijn opgegroeid in een kleinere wereld dan onze ouders; we staan wellicht aan het begin van een derde wereldoorlog, en wij moeten een mening hebben over hoe wild de beplanting van onze parken is? Zijn we sensatiebeluste Facebookcynici die niet meer wakker liggen van kleine rimpelingen? Komen we pas ons bed uit voor grote explosies en verdwenen vliegtuigen? Kunnen we de kleine invloed en het vormgeven van onze eigen leefomgeving niet meer op waarde schatten?

Misschien. Maar we gaan stemmen. Beloofd.

Ik weet niet waarom, maar we doen het. Omdat het hoort. Doe het. Het is een groot recht. Echt. In andere landen doen ze er een moord voor. Maar wat je moet stemmen en waarom, ik durf het je niet te zeggen.

Gerelateerde artikelen
Reacties
2 Reacties
  • Gezien dat Nederland geen stemplicht heeft, vind ik het juist beter als mensen niet stemmen tenzij ze de (locale) politiek belangrijk genoeg vinden om daar tijd en energie aan te besteden.

    Zelf vind ik het belangrijk dat de luchtkwaliteit in Amsterdam verbetert wordt, gezien dat het onder EU en WHO normen valt. Als het zo blijft, hebben wij niet alleen met lange termijn gezondheidsproblemen, maar ook een forse boete van de EU.

    Maarja. Het enig wat ik wilde zeggen is dat stemmen niet altijd goed is. Soms kan men beter hun stem onthouden als ze niet zeker zijn of ze goed informeerd zijn.

  • Arjan Miedema,

    Ko schrijft: Wij zijn opgegroeid in een kleinere wereld dan onze ouders; we staan wellicht aan het begin van een derde wereldoorlog, en wij moeten een mening hebben over hoe wild de beplanting van onze parken is? Zijn we sensatiebeluste Facebookcynici die niet meer wakker liggen van kleine rimpelingen? Komen we pas ons bed uit voor grote explosies en verdwenen vliegtuigen? Kunnen we de kleine invloed en het vormgeven van onze eigen leefomgeving niet meer op waarde schatten?

    Het tegenovergestelde lijkt mij waar. Hoeveel van jouw en mijn vrienden zijn naar Kiev getrokken om daar schouder aan schouder te gaan staan met onze generatiegenoten? Bij mij nul. Was dat tijdens de Praagse Lente niet heel anders?

    Juist het lokale trekt 'ons' nu aan. Hoeveel van 'ons' doen er niet aan lokale kledingruil-evenementen, wildbreien, koken voor daklozen of voorlezen op de basisschool.

    Als er al een trend is dan is het 'glokalisering.' Daarbij hoort mijns inziens een nieuwe visie op lokale democratie. 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Naar boven