TU Delft: Impact!

Tekst is het gangbare medium in de filosofie, niet geheel vreemd voor een vakgebied dat zich richt op de kwaliteit van argumentatie. Echter, in ethische discussies worden we vaak geconfronteerd met emoties en intuities: moreel relevante informatie die vaak lastig te verwoorden is. Impact!, geïnitieerd door Shannon Spruit en Zoë Robaey (beiden PhD kandidaten filosofie aan de TU Delft), is een onderwijsexperiment waarbij techniekstudenten worden uitgenodigd te reflecteren op de ethische aspecten van technologie en hun toekomstig werkveld.

De studenten werden in contact gebracht met kunstenaars die hen hielpen om hun ideeën te communiceren in beeldtaal. Onder begeleiding van onder andere vormgever en visuele communicatie-adviseur Annick Spoelstra ontwikkelden de studenten vervolgens hun werk.

De drie hieronder besproken beelden van Damar Aji Pramudita, Nadja den Besten en Annetje Guédon zijn het resultaat van dit project en zijn te zien op de technologie-kunstexpositie ‘De informatiesamenleving: de droom of de val van Icarus’ die deFusie samen met ECP – Platform voor Informatiesamenleving organiseert. De getoonde Impact!-werken zijn geselecteerd uit een totaal van 13 werken, de andere werken zijn hier te bezichtigen.

unnamed (1)

Damar Aji Pramudita, The Digital Mind Standardization, 2015

Damar: 'Als student Management of Technology kreeg ik regelmatig de opdracht om de sociale impact van bepaalde technologieën te evalueren. Een uitdaging die ik telkens tegenkwam is het proces van standaardisatie en automatisering door het gebruik van ICT. Aan de ene kant verhoogt dat de productiviteit, maar aan de andere kant negeert het de creativiteit van de onderzoeker, omdat het hem dwingt routinematige en eenvoudige werk te doen.

Ik heb geprobeerd dit probleem in mijn werk naar voren te laten komen door een aantal schilderijen te maken en die te presenteren naast hun digitaal gestandaardiseerde tegenhangers. De gestandaardiseerde werken heb ik gemaakt aan de hand van Processing, een programmeertaal die je kunt gebruiken om data te visualiseren. Door de kleurinformatie van de schilderijen te sorteren creëerde ik de nieuwe werken. Ik noem ze gestandaardiseerd omdat de kleur van de drie rechter werken is geordend volgens telkens dezelfde regel, in tegenstelling tot de originele schilderijen.

Persoonlijk vind ik de digitale versies prachtig, maar de originele schilderijen hebben kwaliteiten die ontbreken in hun tegenhangers. Ik geloof dat de menselijke geest uniek en grenzeloos is. Moeten we proberen die te standaardiseren (en dus beperken) zodat we efficiënter kunnen produceren?'

unnamed

Nadja den Besten, The script, the graph; the love?, 2015

Nadja: ‘Tijdens het begin van mijn afstuderen leerde ik programmeren. Ik vond het zoiets geks en abstracts op dat moment, vooral omdat ik tegelijkertijd tot over mijn oren verliefd werd. Met programmeren kan je zo ontzettend veel bewerkstelligen dat ik op een gegeven moment dacht: waar liggen eigenlijk de grenzen van het programmeren? Zou ik in staat kunnen zijn om, met een code, te kunnen voorspellen of mijn huidige verliefdheid tot iets duurzaams kon leiden?

In mijn eigen liefdeszoektocht heb ik één van de grenzen van programmeren en technologie gevonden. Het is vrijwel onmogelijk om liefde en gevoel te programmeren. Daarnaast zou je er toch ook niet aan moeten denken om zoiets magisch te moeten abstraheren tot een computercode?’

unsafe

safe

Annetje Guédon, Safe or Unsafe, 2015

Annetje: ‘Wat is er zichtbaar van patiëntveiligheid in de operatiekamer? Ik heb afgelopen vier jaar een PhD gedaan bij de TU Delft bij de afdeling BioMechanical Engineering. Tijdens mijn PhD heb ik gewerkt aan het monitoren van processen in de operatiekamer en heb systemen ontwikkeld om de processen efficiënter en veiliger te maken. Maar wat is precies patiëntveiligheid? Wat is daarvan zichtbaar en meetbaar?

Er is zoveel meer dat invloed heeft op de veiligheid dan wat alleen maar in de OK zichtbaar is: denk aan de sterilisatie van chirurgische instrumenten of het onderhoud van de apparatuur. Met deze twee identieke foto’s van chirurgische instrumenten heb ik geprobeerd deze gedachtegang te visualiseren en mensen te laten nadenken over onzichtbare aspecten van patiëntveiligheid. Je kunt niet zien aan de chirurgische instrumenten of ze goed gesteriliseerd zijn. Hiervoor moet je vertrouwen op processen buiten de operatiekamer.’

De drie getoonde werken zijn op 19 november te zien als onderdeel van de expositie 'De informatiesamenleving: de droom of de val van Icarus' op het ECP Jaarcongres.

Gerelateerde artikelen
Reacties
Nog geen reacties.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Naar boven