Flickr / Johanna Bocher

"Make Me Scream Your Screams"

Muse' 'Showbiz' in woorden

Lichte stoten op de lage trommels van het drumstel: onheil nadert. De bas valt in, rakelt de drums en bevestigt het naderend onheil. Door de tonen van de bas klink het staal van de snaren. Even gaat dit zo door. De toehoorder zwalkt, kijkt mismoedig om zich heen. De muziek brengt hem kou en duisternis, totdat een heldere stem licht overstuurd inzet. De gitaar begeleidt hem met dunne tonen, om weer te verdwijnen als de stem vergaat. ‘Controlling my feelings for too long.’ Bij herhaling doemen stem en gitaar op en sterven weg. De langdurige onderdrukking komt tot uitdrukking. Er is waanzin in het spel.

De drums worden ingehouden. Een moment van bezinning, een korte toelichting. De gitaar zet nu onafgebroken en melodieus het thema neer. Het moment is daar. Gevoelens niet langer beheerst, duisterste zielenroerselen zien het daglicht. En wel tegen elke prijs, desnoods die van de zelfvernietiging. Het is beter jezelf te laten ontvlammen, dan gestaag van binnenuit te worden opgegeten. Larmoyant verlengt de zanger zijn tonen. De drums wakkeren het onheil nog eens aan met korte, aanzwellende, dan weer vervagende stoten. Het breekt. Even klagerig, het huilen nabij, neemt de gitaar de melodie van de zang over. De luisteraar denkt: onderdrukking, etterende onderdrukking. De ademhaling versnelt langzaam, maar duidelijk merkbaar. Over de melodieuze tranen van de gitaar de zang: ‘trying to please you for too long.’ De toon verwordt van klagerig tot bijtend: ‘visions of greed you wallow.’

Het drumstel pakt op en door. De zang herhaalt hetzelfde thema en maakt duidelijk dat hier sprake is van een geschiedenis. In omtrekkende bewegingen verkent hij het veld van zijn slachtofferschap, van zijn lijden. Het besef daalt in, het bewustzijn-van zet zich allengs om in woede. De instrumenten preluderen op de rabiate uitbarsting die aanstaande is. De bas ratelt niet langer, hij stuwt nu met ferme stoten ‘forcing our darkest souls to unfold.’ Onderwijl spuwt de gitaar chaos: een krankzinnige wervelstorm van pijn en woede. De stem bijt, bijt en bijt nog eens. Dun en snijdend door merg en been.

In het slotstuk klinken eerst zachte, zangerig gezongen tonen van acceptatie, de loutering lijkt geweest. Dan is er het besef ten enenmale: hij schreeuwt uit zo hoog hij kan. De zelfvernietiging is nu compleet, alles dooft. De drums herpakken het ritme van de inleiding. Niet langer het ritme van naderend onheil, maar het ritme van onheil ten einde.

Gerelateerde artikelen
Reacties
1 Reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Naar boven