Meet the Mitfords

The Pursuit of Love / Love in a Cold Climate / Don’t Tell Alfred Nancy Mitford1945-1960
The Loved OneEvelyn Waugh1948
Hons and Rebels Jessica Mitford1960
The Mitfords: Letters Between Six Sisters Charlotte Mosley2007

Vroeger was alles beter. Waar tegenwoordig de bladen vol staan met oninteressante verhalen over een groep verwende, talentloze zusters die weinig anders uitvoeren dan met ‘beroemdheden’ trouwen, lazen mensen in de jaren 30 ten minste nog over zaken die er toe doen… zoals een groep verwende, talentloze zusters die weinig anders uitvoeren dan met ‘beroemdheden’ trouwen. Nou ja, niet helemaal talentloos. En Unity is uiteindelijk nooit met Hitler getrouwd. Maar laat ik bij het begin beginnen.

In de eerste twee decennia van de twintigste eeuw ontsproten aan het huwelijk van David Freeman-Mitford (baron van Redesdale) en Sydney Bowles de zes zusters die in het Interbellum even spraakmakend en spreekwoordelijk waren als de Kardashians nu: Nancy, Pamela, Diana, Unity Valkyrie, Jessica, en, ten slotte, Deborah (van broer Thomas is weinig vernomen). Zelfs Pamela ‘Rural’ Mitford, de minst spraakmakende van het gezelschap, heeft meer meegemaakt dan menigeen: op de vraag wat ze later als ze groot was wilde worden antwoordde ze zonder aarzelen ‘paard’, ze trouwde met een schatrijke polygame biseksuele jockey/kernfysicus, begon na hun scheiding een relatie met een Italiaanse amazone en heeft zodoende haar hele leven tussen haar gewenste soortgenoten doorgebracht.

De andere Mitfords hebben een meer bewogen bestaan gekend. De oudste, Nancy, is de gevierde schrijfster van onder meer veelgeprezen biografieën van Lodewijk XIV en Madame de Pompadour, en de verrukkelijke romantrilogie The Pursuit of Love, Love in a Cold Climate, en Don't Tell Alfred, waarin een sterk op het Mitfordhuishouden gebaseerd aristocratisch gezin centraal staat; plotelementen zijn onder andere het nichtje dat in Parijs de liefde vindt maar na de geboorte van haar kind melancholisch wegkwijnt, de schatrijke hertogin die op latere leeftijd onder invloed van een Amerikaans familielid aan de plastische chirurgie gaat tot ze eraan bezwijkt, en een ambassade die wordt ingenomen door de joelende schare fans van een puberend popidool – van harte aanbevolen.

Fascist wilde de kleine Bobo worden, en de kleine Decca communist

De jongste, nakomertje Deborah, wist net zo goed als Pamela wat ze later wilde worden: hertogin. Ze trouwde met Andrew Cavendish, de latere hertog van Devonshire (een van de hoogste titels van het land), en heeft zich tot haar dood in 2014 ontfermd over de hertogelijke zetel, het beeldschone Chatsworth House in Derbyshire (overbekend als filmdecor). Haar lange en geestige correspondenties met haar zusters, maar ook met de excentrieke reisschrijver Patrick Leigh-Fermor, zijn door Diana’s schoondochter Charlotte Mosley gepubliceerd in The Mitfords en In Tearing Haste.

De ongeveer even oude Unity (‘Bobo’) en Jessica (‘Decca’) hadden als kinderen eveneens stellige voornemens voor hun toekomst, maar waren in dat opzicht wat polemischer dan hun zusjes. Fascist wilde de kleine Bobo worden, en de kleine Decca communist. In het Engeland van de jaren 30 was het onvermijdelijk dat kinderen met deze begrippen in aanraking kwamen, al lag in een aristocratisch milieu sympathie voor ‘Herr Hitler’ meer voor de hand.

Het geval wilde dat Unity en Jessica een slaapkamer deelden, die binnen de kortste keren aan beide kanten gefortificeerd was, en behangen met aan de ene kant hamers en sikkels, aan de andere hakenkruizen. Vanuit hun respectievelijke verschansingen bestookten de jonge freules elkaar met allerhande projectielen, onder luid geschreeuw van verwensingen en partijleuzen – cowboytje en indiaantje, maar dan anders. De iets oudere Diana sloot zich bij Unity’s fascistenclub aan, en Deborah was nog een baby. De aanzienlijk oudere Nancy en Pamela hadden elegantere dingen aan het hoofd en verbaasden zich over alle kinderachtigheid. Politiek? Hoe middle class!

Ondertussen waren daar natuurlijk wel de verlokkingen en verplichtingen van society. De dames moesten gepresenteerd worden aan het hof van George V, om vervolgens in een wufte opeenvolging van bals op zoek te gaan naar een gepaste echtgenoot – wat allemaal en détail in de kranten werd verslagen. De Mitfords, beeldschoon, onmogelijk en door en door excentriek, baarden jaar na jaar opzien. Nancy sloeg aanzoek na aanzoek af, begon haar romans te schrijven, en vertrok zodra haar succes dat mogelijk maakte naar Parijs, waar slechts een schare intellectuele minnaars haar van het werk afhield. Pamela vond zoals gezegd haar ruiter, en Diana trouwde biermiljardair Bryan Guinness, om hem enkele jaren later toch maar te verlaten voor fascistenleider Oswald Mosley.

Uiteraard hadden Decca en Bobo andere plannen. Jessica vertrok in het geheim met haar minnaar Esmond Romilly, communist en aangetrouwde neef van Churchill, naar Spanje om in de burgeroorlog te vechten. Aldaar werd het stel al gauw door pers en ambassade opgespoord, en na enkele desastreuze en traumatische gevechtshandelingen verruilde Esmond zijn militaire roeping voor een journalistieke, en trouwde met Jessica. Na de overwinning van Franco keerden ze terug naar Engeland en verruilden militant antifascisme voor radicaal pacifisme. Toen oorlog met nazi-Duitsland onvermijdelijk bleek, vertrokken ze naar Amerika, om direct weer terug te keren toen de bombardementen op Londen begonnen. Esmond sloot zich ondanks zijn kersverse pacifisme aan bij de RAF en sneuvelde spoedig.

Unity Valkyrie Mitford (een omineuzere naam is nauwelijks denkbaar) was in de periode dat Jessica in Spanje streed naar München afgereisd in de hoop haar idool Hitler te leren kennen. Ze bezocht dagelijks het eethuis waar de Führer volgens haar bronnen graag at, tot ze uiteindelijk werd opgemerkt en aan zijn tafel werd uitgenodigd. Hierop volgde een intense vriendschap van vijf jaar, waarin Unity met de partijmercedes naar de Bayreuther Festspiele wordt gereden, ze een privéloge bij de Olympische Spelen van Berlijn krijgt aangeboden, en zelfs met Hitler op het balkon verschijnt als hij de Anschluss van Oostenrijk bekendmaakt. Haar band met Hitler is zo sterk dat Eva Braun jaloerse opmerkingen in haar dagboek noteert. Al Unity’s avonturen met ‘my darling Hittles’ zijn bekend uit haar extatische brieven naar huis, steevast afgesloten met ‘Heil Hitler! Love, Bobo’. Daarnaast stuurde ze ook open brieven naar de Britse kranten waarin ze de nazi’s verheerlijkt en de Engelsen waarschuwt voor de Joodse samenzwering in hun midden, alles onder haar eigen volledige naam: ‘I want everyone to know I am a Jew hater!’

Al Unity’s avonturen met ‘my darling Hittles’ zijn bekend uit haar extatische brieven naar huis, steevast afgesloten met ‘Heil Hitler! Love, Bobo’

Als de oorlog dan toch uitbreekt, en Unity's droom van een Duits-Engels bondgenootschap tegen joden en communisten uiteenspat, doet ze waar ze al mee gedreigd had. Ze neemt de revolver die de Führer haar cadeau gaf,  begeeft zich naar München’s Engelse Tuin, en schiet zich door het hoofd. De verwonding blijkt niet dodelijk, en via Zwitserland wordt Unity terug naar Engeland gehaald, de kogel nog altijd in het brein. Ze is sterk verzwakt, kinds, en motorisch onbeholpen geworden, maar overleeft – totdat in 1948 een herseninfectie haar fataal wordt. Periodiek ontstaan in het Verenigd Koninkrijk nog altijd geruchten over een Hitlerbaby op Engelse bodem.

Na de oorlog, die Diana wegens haar sympathieën grotendeels in de gevangenis doorbracht, vertrekt Jessica naar de Verenigde Staten en wordt journaliste. Ze schrijft hilarische en messcherpe artikelen over bijvoorbeeld de McCarthyperiode, maar ook over de absurde werkwijze van de Amerikaanse begrafenisindustrie: haar boek The American Way of Death is de basis voor Evelyn Waugh's meesterwerkje The Loved One. Ook publiceert ze Hons and Rebels, memoires over haar jeugd en familie en haar Spaanse avontuur. Over de titel is veel te doen geweest: Hon is meestal opgevat als de afkorting van Honorable, de aanspreekvorm voor dochters van een edelman, en ook wel als verbastering van Hun, Duitser. Jessica sprak het verlossende woord: in hun kindergeheimtaal waren de hons (vgl. hens) de kippen waar de meisjes, genegeerd door hun ouders en afkerig van het personeel, het meest aansluiting bij vonden. Buitenstaanders, saaie types en vooral volwassenen werden aangeduid als terrible counter-hons.

We moeten over een kleine eeuw nog maar eens kijken of de Kardashians net zo’n prisma voor onze tijd blijken als de Mitford Sisters dat voor de hunne waren. Ik ben benieuwd wat Kim, Kourtney en Khloé nog gaan publiceren, in welke oorlogen ze gaan vechten, en vooral of Kanye’s gooi naar wereldheerschappij er nog van komt. Maar de generatie van bright young things waarvoor de Mitfords symbool staan blijft het bestuderen waard, niet in de laatste plaats om de manier waarop ze door wereldoorlog, ideologische strijd, en een totaal veranderde samenleving uit elkaar gerukt is. De meeste Mitfords hebben in die nieuwe wereld uitstekend hun weg gevonden, en dat kan voor mondaine adellijke juffers een opmerkelijke prestatie lijken. Maar toen de ideologische stofwolken waren gaan liggen, bleken ze vanaf hun vroegste jeugd in een tochtig grauw landhuis te hebben geleerd dat bals en feesten en roem en juwelen niet de meest bestendige zaken in het leven zijn: dat blijven toch kippen en paarden.

Gerelateerde artikelen
Reacties
Nog geen reacties.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Naar boven