Flickr // Duncan c

Omgaan met Noord-Korea's nukes

Op 3 September 2017 voerde Noord-Korea de zesde nucleaire test uit sinds het begin van haar nucleaire programma in 1980. De wereld reageerde geschokt en verschillende landen, met Amerika voorop, dreigen nu met nieuwe sancties tegen het regime van Kim Jong-un. Toch is deze test geen verrassing. Bijna een jaar geleden, op 9 September 2016, voerde Noord-Korea haar vijfde kernproef uit die leidde tot dezelfde reacties en waarschuwingen. Maar met President Trump in het Witte Huis en Kim Jong-un aan het roer in Pyongyang lijkt dit nucleaire schaakspel pat te staan. De opties voor de Amerikanen zijn gelimiteerd terwijl Noord-Korea zich geen totale oorlog kan permitteren. De benarde positie waarin Trump zich bevindt is te zien aan zijn verhitte tweets en zijn speech bij de Verenigde Naties waar hij dreigde Noord-Korea ‘volledig te vernietigen’. Hoe moet het nu verder met het Noord-Koreaanse probleem? Eén ding is alvast zeker: Trump kan deze crisis niet oplossen in 140 tekens.

In 2002 schaarde George W. Bush Noord-Korea onder de Axis of Evil, samen met onder andere Irak, Iran en Libië. Een jaar later viel de VS Irak binnen, omdat het land massavernietigingswapens zou bezitten, waarna Saddam Hussein aan een strop eindigde. Libië had al eerder afstand gedaan van haar massavernietigingswapens en verbeterde de relaties met het Westen. Toch werd het regime van Al-Qadhafi in 2011 met behulp van Westerse steun afgezet en stierf Al-Qadhafi eveneens op gewelddadige wijze. Het is dus niet zo vreemd dat Noord-Korea dacht kernwapens nodig te hebben om weerstand te bieden aan de Westerse dreiging. Deze dreiging manifesteert het zich voornamelijk in de enorme militaire kracht van de Verenigde Staten in het Aziatisch-Pacifisch gebied.

Hoe moet het verder met het Noord-Koreaanse probleem?

Het beleid dat president Trump van zijn voorgangers heeft geërfd en nog steeds voortzet, hoewel minder tactvol, wordt CVID genoemd. Dit staat voor complete, verifiable and irreversable denuclearisation, wat inhoudt dat Noord-Korea in geen enkele vorm een atoomprogramma mag nastreven en alle vooruitgang op nucleair gebied moet terugdraaien. De VS wil dit bereiken met een combinatie van dreigingen en stimulansen, zoals economische sancties, het stopzetten van olieaanvoer en hulp in de vorm van voedsel. Met Trump als president kunnen we groteske dreigementen aan dit lijstje toevoegen.

Deze dreigende en escalerende houding tegenover Noord-Korea is een bijzonder slechte diplomatieke tactiek. Ten eerste geeft dit dreigen met totale destructie Kim Jong-un legitieme redenen voor zijn nucleaire arsenaal. Daarnaast versterkt het zijn positie als dictator doordat Kim zich kan presenteren als ‘beschermengel’ van de bevolking. Met de selectieve informatie die zijn burgers verkrijgen kan Kim makkelijk de Verenigde Staten aanwijzen als agressor. Ten derde is het voor de Verenigde Staten niet te rechtvaardigen om de eerste militaire stap richting een oorlog met Noord-Korea te zetten. Dit zorgt ervoor dat Kim Jong-un en zijn regime doorgaan met nucleaire testen, wetende dat er geen daden volgen op de woorden van Trump. Zo vuurde het Noord-Koreaanse leger op 5 september een raket over Japan. Deze provocatie toont aan dat het regime naast de grenzen van haar nucleaire arsenaal ook de grenzen van wat wel en niet wordt geaccepteerd opzoekt. Wanneer de Verenigde Staten keer op keer grenzen stelt die het niet kan afdwingen ontstaat een gevaarlijke situatie waarin Pyongyang ze zal blijven overschrijden.

Trumps dreigende houding is een slechte diplomatieke tactiek

Welke oplossing is dan wel de juiste? Kortgezegd bestaat deze oplossing niet. De VS heeft een gelimiteerde keuze aan opties variërend van een preventieve aanval, het opvoeren van de druk op het regime met militaire middelen, Kim Jong-un elimineren of het accepteren van Noord-Korea als nucleaire staat. Deze strategieën zullen allemaal niet resulteren in het gewenste doel van een atoomvrij Noord-Korea. Over de haalbaarheid, mogelijke escalatie en gevolgen van de eerste drie opties kan lang gedebatteerd worden. Toch zijn de meeste experts het erover eens dat bij het uitvoeren ervan een te grote kans bestaat op escalatie, met als gevolg een grootschalig conflict op het Koreaanse schiereiland.

De enige mogelijke optie is het accepteren van Noord-Korea als nucleaire macht. Voor het Noord-Koreaanse regime is één doel heilig: het behouden van de status quo in het land. En dat is het makkelijkst te bereiken met kernwapens. Naast het accepteren van nucleaire wapens moet er snel een nieuwe strategie worden bedacht die Noord-Korea ervan overtuigt dat nucleaire ontwapening de enige realistische beslissing is. Hoewel deze beslissing in de nabije toekomst niet mogelijk lijkt, is het belangrijk om enige vorm van strategisch geduld te behouden. Helaas lijkt dit geen kwaliteit is van de huidige Amerikaanse president te zijn. Door de constante dreigingen, economisch isolement en zijn pesterige gedrag duwt Trump Noord-Korea in de hoek waar het gebruik van atoomwapens steeds aanlokkelijker lijkt. Hoewel het nucleaire arsenaal nu een feit is kan dit ook een zeker gevoel van veiligheid creëren. Een gevoel dat Amerika moet gebruiken om met de juiste strategie een realistisch en werkzaam proces op gang te brengen Deze strategie zal niet moeten bestaan uit 140 karakters en tactloosheid, maar uit geduld, diplomatieke middelen en bekwaam leiderschap.

Gerelateerde artikelen
Reacties
Nog geen reacties.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Naar boven