Flickr / Magnus Bråth

Re: schoonheid

 

Er is geen WIFI op het water,
wel veel smartphones, maar geen WIFI,

als ik je bel vraag ik ’waar ben je?’, niet
je naam, niet langer naar je naam.

Van een Kindle kun je de kaft niet zien;
wat dan leest het meisje tegenover ons in de trein?

Het is een leven van enen en nullen: u heeft één nieuw bericht,
aan hen wordt gedacht; u heeft geen berichten, dat zijn de nullen.

Ik zie twee mensen die ik eens kende en denk:
daar loopt het verdriet over straat.

Zo wordt het leven draadloos gehecht;
de pijn van de ziel wordt getroost door het geld.
Een zeehond in de baai van Fukushima, een huiler.
Een diplomaat, voorbeeldig afgerost.
Een aanval op een boorplatform. Groene vrede.
Een schuldenplafond, zorgvuldig opgehoogd
en witgesaust.

De boot vaart genadeloos verder, de boeg
snijdt een kerf in het water—ons kielzog
een spoor in haar huid—een lange wond
die pas dichtgroeit ver voorbij de horizon.

> Subject: Re: Schoonheid
> From: wydema@hotmail.com
> Date: Sun, 20 Oct 2013 16:46:53 +0200
> To: wydema@hotmail.com
>
> Een auto wordt gestart. De motor
> is koud. De accu is oud. Zijn schorre
> rokershoest scheurt de ochtend
> in de straat aan gerafelde stervende
> stukken uiteen. De stad ontwaakt. De stilte
> is ons ontslapen. Wij knipperen tegen
> het licht en vegen onze versnipperde
> dromen bijeen, zoals de zon,
> met haar eerste voorzichtige stralen,
> de sterren.
> Achter onze ogen,
> onder de motorkap, tussen
> de kieren van het huis en in
> de kamers van het hart, slaapt
> het donker.
>
> “Slaap met het donker, vrouw,
> Slaap met de nacht.”
>
> We lezen een titel op de rug van een kaft.
> Met de rug van zijn hand veegt een man
> het schuim van zijn lip en likt het dan af.
> Hij drinkt een koffie verkeerd. De poes
> op zijn schoot reageert gepikeerd
> als zijn hand afzakt van haar hoofd naar haar
> staart. Wij kunnen haar taal goed verstaan.
>
> ’Niet hier. Wel daar. Aaien
> onder voorbehoud toegestaan.’
>
> Alle geweld, ook het goede, is eenduidig.
> Of wij luisteren is een andere vraag.
>
> Sent from my iPad
>
> On 20 okt. 2013, at 16:44, "wouter ydema" <wydema@hotmail.com> wrote:
>
> > O kabbala van je dood! O rozenkrans van je sterven!
> > Waar eens op je lippen kussen bloeiden
> > Als velden vol oleasters
> > Rest nu slechts een begraafplaats van zoenen
> > Een weide vol stervende rozen
> > En geen van mijn verzen is krachtig genoeg
> > En geen van mijn woorden zingt hard genoeg
> > Terwijl je slaapt in de handen van een eenzame gek
> > Terwijl tussen je borsten de zon niet meer schijnt
> > Terwijl de maan zich verdrinkt in je peilloze navel
> > Ik luister naar de nacht en ik hoor zelfs de sterren
> > Fluisteren één voor één al je ontelbare namen: ...
> >
> > ’Een handvol olijven/als dobbelstenen aan je voeten uitgestrooid'
> >
> > Ik sticht een broederorde
> > Ik richt een altaar op
> > Maar geen van mijn gebeden zal verloren gaan
> > In de doolhof van je oren
> >
> >
> > Sent with Writer
> >
> >
> > Sent from my iPad

 

Gerelateerde artikelen
Reacties
Nog geen reacties.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Naar boven