Matthias Ripp / Flickr

Schervenkruid

Over de verscheidene eigenschappen van het schervenkruid.

Het schervenkruid is een prachtige plant om naar te kijken, zeker bij het trage vallen van de nacht, wanneer de zon langzaam sterft achter de takken en het bladerdek van het mangrovewoud. Een kleine, tere plant is het, evenmin bestand tegen de plotse kilte van een onaangekondigde winter als tegen het brandende licht, dat gelukkig door de donkere bladeren van de mangrovebomen opgevangen en geabsorbeerd wordt. Ze bloeit in de herfstmaanden, maar niet van harte. Wanneer ze bloeit hebben de kroonbladeren de kleuren van duizenden paradijsvogelsoorten en van duizenden oppervlakken van onbekende planeten in verafgelegen sterrenstelsels. Sommige kleuren zijn ons nog steeds onbekend, en daarom is een nauwgezette observatie van haar kelken de enige weg die ons nog rest. Bloeit ze niet, dan nog bezit ze een adembenemende schoonheid. Het is de schoonheid van de ontdekking - de schoonheid van het vinden van een kleine, breekbare schat, een kostbaar artefact, onder het dichte bladerdek verscholen. Haar wortels reiken diep de aarde in, slorpen grondwater op dat zuiver is als gesmolten kristal, ademen grond en humus. Duizenden jaren lang toefde ze onopgemerkt in de dieptes van het woud, maar net als aan alle andere langgerekte sprookjes kwam ook daar een abrupt einde aan.

De jonge bioloog doopt zijn pink in het smeuïge vocht

Het schervenkruid is een prachtige plant om te ontdekken op een lange reis, zeker als je een jonge bioloog bent en er al geruime tijd aan denkt jezelf voor de rest van je leven toe te leggen op de plantkunde. Het is een jongeman die haar voor het eerst in zijn handen neemt, voor het eerst de dunne stengel tussen duim en wijsvinger laat rollen, voor het eerst haar geurige sappen drinkt. De herfstmaanden hebben geen vat op het bladerdek van het mangrovewoud, zo diep onder de evenaar, zo ver verwijderd van de plotse kiltes van het noorden, zo ver van die onaangekondigde winters. Haar kelken gaan open en vullen zich met zoete, romige nectar. De jonge bioloog doopt zijn pink in het smeuïge vocht en likt het met het puntje van zijn tong van zijn gekartelrande nagel - hij probeert het nagelbijten af te leren, maar het lijkt wel een dwangneurose, iets waar hij nooit aan zal kunnen ontsnappen omdat het in elke cel van zijn lichaam ingemetseld is. Met handen die trillen van extase schuift hij zijn tropenhoed wat meer naar voren, opdat deze de weinige zonnestralen zou blokkeren die niet door het bladerdek worden opgevangen. Hij roept zijn begeleiders bij zich, vraagt hen de plant te identificeren. Niemand die weet hoe ze heet, niemand die haar ooit heeft gezien. Hun machetes blikkeren scherp in het laatste namiddaglicht.

Het schervenkruid is een prachtige plant om over te schrijven, zeker wanneer het een jonge bioloog een glanzend certificaat oplevert dat hij boven de haard kan hangen van de studio die hij samen met het blonde meisje heeft gekocht. De professor heeft net zulke nagels als hij, net zulke verminkte nagels, getekend door niet-aflatend geknaag van jeukende tanden. Een oude man is het, ouder dan de bioloog ooit hoopt te worden. Hij heeft gezien wat de tijd met een jong en fris mensengezicht kan doen en wil niets met haar te maken hebben. Gelukkig is er nog het schervenkruid. Wat hij ontdekt heeft is de medicinale werking van de schervenkruidwortel, de krullende knollen die ondergronds hun weg naar steeds zuiverder bronnen zoeken en, indien aan de kook gebracht, een helende stof afscheiden die het verouderingsproces aanzienlijk vertraagt. De resultaten hebben iedereen verbaasd, hebben alle verwachtingen overtroffen. De hele academie is het er over eens - de jonge bioloog verdient zijn doctoraat, en verdient zelfs nog veel meer dan dat. Niemand die er nog aan twijfelt dat hij een mooie toekomst tegemoet gaat, niemand behalve de professor met de stukgebeten nagels, die zijn voormalige pupil enkel aan kan kijken met een zekere kilte in de ogen, alsof hij op het punt staat een plotse winter aan te kondigen.

Het schervenkruid is een prachtige plant om in de slaapkamer te zetten, zeker op de dagen dat het vijf jaar jongere meisje naar je huis komt en je haar geur wil verdoezelen. Soms blijft die wel urenlang door het ruime vertrek rondwaren, en wanneer dat gebeurt wordt de cosmeticus nerveus en loopt hij op de toppen van zijn tenen. Hij kan het eenvoudigweg niet helpen, ze smijten zich voor zijn voeten, slaan hun armen om zijn hals en bedelven hem onder zachte kussen. Allen gebruiken ze zijn zalven, de zalven gewonnen uit het extract van schervenkruidwortel, de zalven die hun huid jong en fris houden en zuiver als onaangeroerd bronwater. Hun lippen zijn tegelijk kil als plotse regenval en warm als stomend water. Wanneer ze hem strelen doen ze dat zonder aankondiging, maar steeds met de regelmaat van die typisch noordelijke winters, het soort seizoenen waar je je klok mee gelijk kan zetten. Het meisje van vanavond duwt hem lichtjes dwingend in de richting van het lonkende bed en in zijn ooghoek vangt hij een glimp op van het schervenkruid, parmantig in een delftsblauwe en koninklijk rode vaas neergepoot. Het is een vage herinnering geworden - de herinnering aan zijn tijd als jonge bioloog en ontdekkingsreiziger, aan zijn tocht door het mangrovewoud en de eerste pink in de zoete nectar. Hij heeft zich nooit gespecialiseerd in de plantkunde, dat niet, maar in de plaats daarvan weet hij ondertussen alles wat er over geld te weten valt, en over de liefde, en over het aan scherven slaan ervan.

Het schervenkruid is een prachtige plant om in stukken te hakken

Het schervenkruid is een prachtige plant om in stukken te hakken, zeker indien je je eigen echtgenoot verdenkt van veelvuldig overspel dat al jaren aansleept en waar in de nabije toekomst geen einde aan zal lijken te komen. De vrouw met de lange blonde haren hoort hoe haar dochtertje plots begint te huilen, en verkilt. Het is de jongste van de twee. Haar oudere zus slaapt door alles heen. Ze vraagt zich af of ze hier wel mee kan doorgaan, of ze niet moet stoppen nu het nog kan. Tegelijk weet ze dat ze niet anders kan, dat ze nu niet meer kan en mag terugkrabbelen. Handenwringend rept ze zich naar het blèrende meisje dat haar fopspeen tussen de knuffeldieren kwijtgeraakt is. Ze woelt de pluchen konijnen om, legt de beertjes en katjes op hun ruggen en keert alle kussens om. De speen vindt ze aan de voeten van het kind, stevig ingepakt in dikke wollen sokjes, voorbereid op alle winters die er nog aan te komen staan. Wat lijkt ze toch op hem - ze heeft de oogjes van de cosmeticus, heeft zijn neus en oortjes en zelfs zijn wenkbrauwen. De vrouw met de lange blonde haren steekt haar wijsvinger in haar mond, bevochtigt zo de vingertop. Ze strijkt de weinige haartjes op het kinderhoofdje glad, plaatst de fopspeen weer tussen de waterende lipjes en legt het meisje weer te slapen. Dan keert ze terug naar de keuken en neemt ze opnieuw het mes ter hand dat zich keer op keer in het tere vlees van het schervenkruid zal boren. Ja, inderdaad, breng de wortels aan de kook en het sap dat afgescheiden wordt schenkt je een tweede jeugd. Maar als je het omgekeerde doet? Als je het invriest en laat kristalliseren? Zal het effect dan ook niet worden omgekeerd?

Het schervenkruid is een prachtige plant, zeker geflankeerd door hulst en chrysanten en in een albasten beker geplaatst die warm wordt in de zon maar een intense kilte bewaart in de plotse schaduw. Iedereen is het er over eens dat het een uitmuntend mooie krans is, gevlochten door de frêle handjes van de oudste dochter van de cosmeticus. Haar jongere zusje slaapt in de buggy, een sliertje kwijl loopt langs haar mondhoek naar beneden af. De vrouw met de lange blonde haren houdt haar blik strak op het portret van haar echtgenoot gericht. Wat had hij toch een mooie... Wat was hij toch een lieve... Wat kon hij toch goed... Ze schudt het hoofd om nergens nog aan te hoeven denken, schudt alle loze gedachten van zich af. Er is geen tijd voor spijt, want er is een winter aangekondigd. Ze heeft zich voorgenomen hem alleen te herinneren als jonge bioloog. Alleen zo kan ze haar daden blijven rechtvaardigen - hij verloor zijn oorsprong uit het oog, verraadde zichzelf en alles waar hij ooit in geloofd had, en het was in naam van de jonge bioloog dat ze wraak nam op de oude cosmeticus. Ja, dat is wat ze zichzelf zal vertellen. Dat is haar verhaal, en nooit zal ze er ook maar een enkele letter aan veranderen.

Het schervenkruid is een prachtige plant. Het is herfst, en de kelken bloeien open.

Meer Verhalen
Gerelateerde artikelen
Reacties
Nog geen reacties.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Naar boven