Snakken naar lucht

Pas in de avond leek het water weg te lopen.
Het kabbelde van doorgaans naar zeewier.

En nu ik pas weer sinds maandag, dinsdag op mijn horloge kan kijken, mijn zicht was vertroebeld door de storm lijkt er nog steeds geen einde aan te willen komen.

Dat doorgaande dat zeewierige.
Ik word er niet goed van.

Als ik mijn hoofd door de spijlen steek en de vrijheid voor even ontvlucht krijg ik weer adem.
En ik doe dat nu al mijn hele leven, snakken naar lucht.

Met mijn hoofd waar ik straks ben en mijn lichaam waar ze eigenlijk niet wil zijn.

Zoekend naar vastigheid, belanden in lucht.
Altijd.

Wie ik echt ben?
Het water kabbelt door maar echt weg lopen dat doet het nooit.

Gerelateerde artikelen
Reacties
1 Reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Naar boven