Kamervragen naar aanleiding van deFusie artikel van Clara Stokhof

28 april 2015
Pixabay

Het artikel van Clara Stokhof vorige week over de gebrekkige kwaliteit van de universitaire lerarenopleiding deed veel stof opwaaien. De kritiek heeft zelfs Den Haag bereikt, waar de de PvdA fractie het artikel heeft gebruikt om vragen aan de Staatssecretaris te formuleren:

"Bij het lerarenregister was aanvankelijk de gedachte dat de beroepsgroep hierbij zelf de bekwaamheidseisen zou gaan bepalen zodat het een register voor en door leraren zou worden. Deze leden vragen of dit ook gebeurt. Zal het register nu ook gaan betekenen dat de lerarenopleidingen 5 Kamerstuk 33 410, nr. 15 5 ich meer moeten gaan richten op de vakkennis en de vaardigheden die leraren in hun beroepspraktijk als wenselijk ervaren? Hoe beoordeelt de Staatssecretaris in dit verband de klacht van studenten aan de universitaire lerarenopleidingen dat de universitaire lerarenopleidingen zich enkel van de tweedegraads lerarenopleidingen lijken te willen te onderscheiden door de kwantiteit van de opdrachten en (reflectie)verslagen in plaats van inhoudelijke verdieping? Zij vragen tevens welke invloed het kabinet heeft op de lerarenopleiding. "

Bron: https://zoek.officielebekendmakingen.nl/nds-tk-2015D15290.pdf

Column: boycot moderne slavenfabrieken!

17 oktober 2013
Flickr / guano

“Als runner ben je verantwoordelijk voor de gast, vanaf het moment dat hij binnenkomt tot het moment dat hij weggaat. Je zorgt dat bestellingen op tijd op tafel staan, maakt tafels schoon, maakt een praatje met de gasten, zorgt tegelijkertijd voor een verhoging van de omzet door extra drankjes en hapjes te verkopen. De sleutel tot het succes is de communicatie met de gast: inspelen op zijn verwachtingen. Net dat beetje extra inzet: jij staat al aan de tafel voordat hij daarom gevraagd heeft. Zo bieden we de gast op gepast informele wijze een optimale ‘restaurant-ervaring’.”

Op de websites van grote cafe-restaurants zijn vrijwel altijd dergelijke advertenties te vinden. Runners zijn immers altijd nodig, zonder runners geen goedlopende zaak.

Het klinkt prachtig. Verantwoordelijkheid voor de gast, gepaste informaliteiten, optimale ervaringen.

Niets is minder waar. Als runner in dergelijke horeca-ondernemingen word je uitgebuit vanaf het moment dat je er binnenkomt tot het moment dat je weggaat.

Met welke onsmakelijke werkgevers hebben we te maken?

Bedrijven als de Amsterdam Village Company en de Amsterdam Hospitality Company houden zich bezig met het ontwikkelen en uitbaten van horecabedrijven op culturele hotspots in Amsterdam, onder andere de café-restaurants in het Stedelijk Museum, de Hermitage en de Stadsschouwburg. De echte ‘baas’ is, geheel conform de spelregels van het grote bedrijf, onzichtbaar. Voor wie je werkt, blijft onduidelijk.

Op de vloer staan gelikte, snel pratende, hip uitziende floormanagers die ‘hun team’ aansturen.

In veel gevallen zijn zij zelf opgeklommen uit de krochten van de onderbuik van het horecawezen. Om hen heen: de runners, het voetvolk.
Geef de managers een wagenspan en een zweep en het beeld is compleet.

Waar de managers hun handen niet vuil maken, mooie kleren dragen en de afschuwelijke glimlach die bij zulks hoort op hun gezicht getatoeëerd hebben, zijn de runners te herkennen aan hun verbrande handen, bezwete gezichten en natuurlijk hun individualiteit dodende uniform.

Een dag werk voor een runner is acht uur sporten. Om van de mentale uitputtingsslag nog maar te zwijgen.. Toch verdienen runners ongeveer drie keer minder dan de floormanager. Terwijl ze, in veel gevallen, slimmer en beter opgeleid zijn. Runners verdienen het minimumloon. Horeca-CAO conform. Dat natuurlijk wel. Op diensten die soms tien uur kunnen duren- laat de waakhonden van de ARBO hier niet achter komen- krijgen ze een half uur pauze. Onbetaald, uiteraard.

Degene die heeft bedacht dat het halve uur waarin een runner in de meest treurige kantines denkbaar zijn lauwe prak personeelseten wegwerkt telt als ‘vrije tijd’ mag van mij vandaag nog tegen de muur.

De voortdurende vraag om ‘extra inzet’, en het geklaag van de floormanagers als die extra inzet niet getoond wordt, is nog het grootste schandaal.

Hoe durven managers hun personeel om extra inzet te vragen als zij dat personeel tot op het bot toe uitbuiten? Extra inzet? Voor minimumloon? Onredelijke werkuren? Als hij ze inroostert voor een dienst van 16:00 ‘s middags tot 00:00 ‘s avonds en ze vervolgens door laat werken tot 03:00 want ‘als de gast wil blijven zitten, gaan we nog niet dicht?’

Ik wil hier niet pleiten voor interne verandering van dergelijke bedrijven. Ik zeg daarom niet: runners aller horecabedrijven verenigt u!
Laten we het anders aanpakken.

Als u, na uw museumbezoek een kop koffie wilt, ga dan niet naar het museumcafe. Werk dan niet mee aan deze exploitatie. Als u na uw museumbezoek een kop koffie wilt, loop dan door naar de eerste de beste kleine kroeg, waar de baas zelf nog achter de bar staat, waar u kleine ondernemers helpt het hoofd boven water te houden. Help mee uitbuiting te stoppen. Zeg nu nee tegen ogenschijnlijk vriendelijke cafe-restaurants die in werkelijkheid niets anders zijn dan goed aangeklede slavenfabrieken.

Over In Het Kort
In Het Kort is een verzameling video’s, links en recensies die de redactie van deFusie dagelijks voor je verzamelt.