Flickr / Marion Doss

Time-slice fetisjisme

Nu ook de economische crisis vanuit Amerika in de rest van de wereld heeft toegeslagen, na eerder de morele crisis van Guantánamo en Abu Ghraib, is de publieke opinie ten opzichte van het Amerikaanse adoptiekind Israël gekeerd. Van een onwrikbaar geloof in het recht op een safe haven voor het Joodse volk, tot een afkeer van het heikele project dat onze voorvaderen in gang hebben gezet. De dictators die Amerika in het zadel heeft geholpen worden omver geworpen door hun eigen bevolking en ook het westen ziet the home of the brave allang niet meer als bevrijder, maar eerder als een bemoeizieke kolonisator.

Mainstream media besteden aandacht aan burgerslachtoffers en Palestijnse kinderlijkjes worden ook op westerse televisies getoond. Dit alles in het kader van objectieve berichtgeving. Een beetje onderzoeker weet; there is no such thing. Wat dan ook het grootste obstakel is binnen de Israël/Palestina discussie is niet dat zij een onweerstaanbare aantrekkingskracht heeft op psychiatrisch getroebleerd Nederland en ook niet dat de berichtgeving aan beide kanten inherent onvolledig is. Het grootste probleem is dat de nieuwe sympathisanten van de Palestijnse zaak en de oude garde pro-Israël demonstraten werkelijk denken dat hun overtuiging te maken heeft met iets anders dan de wereldwijde crisis of een belegen loyaliteit uit vroeger tijden. In beide gevallen is het conflict en alles wat daarbinnen gebeurt volledig ondergeschikt aan overkoepelende structuren en belangen.

De westerse verzetsstrijders en de oude pro-Israël garde komen beiden op voor de underdog van hun generatie.

In een internationaal klimaat van boete en schuld werd in 1948 de staat Israël uitgeroepen. De internationale gemeenschap trok zich niets aan van een resident volk dat had samengespannen met Hitler onder de door Engeland benoemde groot-moefti van Jeruzalem Amin al-Hoesseini. (Laatstgenoemde is tevens de oom van Arafat, die op dit moment wordt opgegraven en onderzocht op radioactief (Israëlisch?) materiaal dat hem wellicht postuum tot de Franz Ferdinand van deze tijd bombardeert.) Onder Amerikaanse heerschappij werd de geobjectiveerde morele plicht van de internationale gemeenschap tegenover Israël steeds weer bevestigd door haar het recht te geven haar bestaan te verdedigen tegen vijanden in 'eigen' land. Nu de nieuwe generatie Westerlingen niet meer dezelfde schuld tegenover 'de Joden' voelt als hun politieke voorouders en ook het Europese politieke klimaat verrechtst, staan de (linkse) jongeren, de verzetsstrijders van het Westen, op tegen de staat die hun voorouders hebben uitgeroepen. In beide gevallen uit solidariteit met de underdog van hun generatie.

De secularisering binnen de eigen westerse gemeenschap en de opkomende hoeveelheid islamieten in westerse landen biedt veel stof aan rechts-populistische figuren en hun partijen. De powers that be zijn ons gaan tegenstaan. Amerika, neokapitalisme, de jacht op het grote geld onder Joods-christelijke dictatuur. Wij geloven niet langer. Niet in het geloof per se, maar in het geloof dat ons van nature niet vreemd is: ons eigen Joods-christelijke geloof. Wij verzetten ons tegen haar doctrine van VOC-mentaliteit en de cultuur van 'oude-jongens-krentenbrood'. Het ultieme verzet is het verzet tegen de voorvechters van de typisch 'westerse' waarden geworden. Tegen het dikke begrip van het goede zoals wij dat kennen. Het dikke begrip van de ander, zij het Hamas of moslimbroederschap, wordt niet met evenredige argwaan tegemoet getreden door westerse verzetsstrijders van nu. De intuïties van de linkse jeugdbeweging vandaag zijn diametraal tegenovergesteld aan die van de babyboomers.

De moraal ten aanzien van hetzelfde conflict is gekeerd, niet door specifieke ontwikkelingen binnen het conflict zelf, maar door ontwikkelingen in de eigen politieke en sociale gemeenschap. Waar het idee van 'de nobele wilde' onder het motto ‘voorouderlijke arrogantie’ is verdreven naar de geschiedenisboeken, heeft in het licht van de nieuwe ergernissen een aanverwant begrip haar rentree gemaakt: 'de nobele arme'. Deze arme leeft onder de dominantie van een gemeenschap die haar economische onschuld heeft verloren; zij wordt geregeerd door de powers that be en co. De bevrijding van de oude macht moet leiden tot een zingende en dansende onderwerping aan de nieuwe. Hoe die nieuwe macht eruit ziet doet er verder niet zo toe, als hij maar lekker anders is dan in het Westen.

Het ultieme verzet is het verzet tegen de voorvechters van de typisch 'westerse' waarden geworden.

Om afstand te nemen van het establishment keren wij ons tegen de populist die de oude belegen waarden propageert ten koste van de minderheden in de eigen cultuur en erbuiten. Waar de slachting in Sabra en Shatila van 1982,  toen iedereen nog hoopte op een carrière bij een bank, geen Westerling kon bewegen zijn steun te betuigen aan de Palestijnse intifada's, betuigen onze westerse verzetsstrijders nu de wereldeconomie, het kapitalisme en aanverwante landen hun aantrekkingskracht hebben verloren een derde Palestijnse Facebook-intifada hun virtuele steun.

Mij lijkt dat niet de mens is veranderd, aangezien het projecteren van de eigen omstandigheden en gevoelens op wezensvreemde situaties en conflicten de rode draad door de recente wereldgeschiedenis is, maar de politieke, sociale en economische omstandigheden van het Westen en de wereld hebben de westerlingen een gestalt-switch doen ondergaan. En nu, net als toen, denkt iedereen zeker te weten dat de huidige eigen intuïties de juiste zijn, al gaan zij met terugwerkende kracht over duizenden jaren heen en gaan wij collectief op in de verheerlijking van het eigen moment en de demonisering van het oude. Op de vraag 'Wie zijn wij?' zijn steeds wisselende antwoorden mogelijk. Op de vraag 'Wat zijn wij?' is er echter maar een: Wij zijn de norm. Wij verheffen de eigen situatie tot norm, de eigen voorkeuren in negatieve of positieve zin tot universele morele wet en leven iedere generatie opnieuw onder de heerschappij van het eigen, maar nooit nieuwe, time-slice fetisjisme.

Gerelateerde artikelen
Reacties
Nog geen reacties.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Naar boven