Wikimedia Commons / Larry Rana

Verbod op onverdoofd slachten van dieren is onmenselijk

Het bestaansrecht van de Partij voor de Dieren is een treurige. Herinner je nog die tijd waarin we jagers en verzamelaars waren? Of misschien de tijd waarin de boeren hun verse waren op de markt verkochten? Inderdaad, dat herinneren jij en ik ons niet omdat die tijd ver achter ons ligt. Wat ons betreft groeit vlees in plastic verpakking en vangen we vis uit metalen blikjes. We hebben geen idee hoe ons vlees op ons bord terecht komt als we ’s avonds aan het avondmaal beginnen. Dat (en dat alleen) is het bestaansrecht van de Partij voor de Dieren.

Door deze onwetendheid, die ons overigens door de voedselindustrie maar al te graag wordt opgedrongen, zijn we een vals gevoel over onze relatie tot dieren gaan krijgen. Op een of andere manier kunnen we het in ons hoofd halen dat het pijn doen van dieren anders is dan elke dag kiloknallers kip, varkensrollade of biefstuk eten. Misschien dat je, zelfs nu ik het je onder je neus wrijf, nog steeds een verschil ziet tussen die klinische, cosmetische stukken vlees in de supermarkt en die lieve snoet van een varkentje, en daarom herhaal ik het nog maar eens: wij vleeseters maken dieren dood en daar komt onherroepelijk pijn bij kijken.

Ik zei al eerder dat de voedselindustrie zelf consumenten liever dom houdt over hoe onze etenswaren op ons bord belanden. Dit komt ten dele doordat de bio-industrie, waarin met militaire precisie en kapitalistische efficiëntie ons vlees machinaal wordt geproduceerd (let op het woord produceren hier, alsof het over een auto gaat), op zo een grote schaal ontdaan is van welke menselijke norm of waarde, dat we waarschijnlijk massaal hard gillend weg zouden rennen voor wat we er aan treffen. En waarom rennen we dan niet hard gillend weg? Met name omdat de bio-industrie de enige manier is om goedkoop vlees te krijgen, en als we ergens blij mee zijn is het wel geld uitsparen. Er is een zwijgend pact gesloten tussen industrie en consumenten: zij leveren goedkoop vlees, wij stellen geen vragen.

Het doden van dieren is niet zielig, en het pijn doen van dieren evenmin.

Deze houding heeft zich over de laatste tientallen jaren ontwikkeld tot een cultuur waarin wij niet beter weten dan dat dit niet nu eenmaal de gang van zaken is. Het lijkt dat voor de meeste mensen van vandaag de dag de vraag naar de oorsprong van hun eten niet belangrijk is, dat het zelfs niet eens bij ze opkomt om over deze vraag eens na te denken. Dit is op zichzelf al opmerkelijk; hoe kunnen we onszelf zo verwaarlozen? Eten is de belangrijkste activiteit die we doen, onze groei en gezondheid hangt er vanaf, en toch lijkt het ons maar weinig te schelen wat we in dat gat in ons hoofd naar binnen schuiven. De dehumanisering van de voedselproductie, met name door de industrialisatie en economisering ervan, begint hierdoor een effect op ons te krijgen: we worden zelf gedehumaniseerd. Dat is niet natuurlijk niet gek, want je bent wat je eet…

Dat we halsstarrig een verschil willen zien tussen aan de ene kant vlees eten en aan de andere dieren doden, en dat we op dit verschil een verbod op ritueel slachten willen baseren is hier een resultaat van. Dit verzonnen verschil is niet alleen een gotspe maar het is zelfs diep te betreuren. Want door de oorsprong van ons eten te ontkennen, ontkennen we ten diepste ons zelf. Nu komen we aan bij ritueel slachten, want wat is daar de betekenis van? Een offer brengen aan een god of aan God is een oeroud ritueel, een ritueel dat onze bescheiden plek in de grote wereld symboliseert, een ritueel dat onze relatie met de natuur benadrukt. Door het bloed te zien vloeien van een dier weten we in elk bloederig detail weer hoe het leven werkt, dat we niet de macht over ons eigen leven hebben maar dat God het leven geeft en neemt. Offeren maakt ons stil en bescheiden, doet ons beseffen dat het lot van dit dier ieders lot is. Door een dier te offeren, offeren we ten diepste ons zelf, waardoor we ons niet ontkennen maar juist erkennen. Het maakt ons menselijker dan we ooit geweest waren. Dat dit de achterliggende gedachte is van een offerritueel wordt benadrukt door de strenge eisen die bij iedere religie vastzitten aan ritueel slachten. Geen enkele religie schrijft een wrede, langzame dood voor, maar iedere religie benadrukt juist dat het snel, zo pijnloos mogelijk en zo vakkundig mogelijk gedaan moet worden. Met andere woorden, het moet zo menselijk mogelijk gebeuren.

Het doden van dieren is niet zielig, en het pijn doen van dieren evenmin. Wij mensen lijden pijn en wij mensen gaan ook dood. Dat de Partij voor de Dieren dit ontkent staat symbool voor een bredere ontwikkeling in onze maatschappij, een verontrustende ontwikkeling die het liefst, zo lijkt het wel eens, menselijke mensen in breindode consumenten ziet veranderen. De Partij voor de Dieren is hierdoor een inhumane partij, en het verbieden van ritueel slachten is niet alleen onredelijk, het is onmenselijk.

Ironisch genoeg komt dit stuk uit de pen van een vegetariër, kan je nagaan hoe beschamend ik de houding van de Partij voor de Dieren vind. Voor meer informatie: er zijn een aantal goede documentaires te vinden op internet die de werkwijze van de bio-industrie laten zien, zoals Food, Inc. En The Future of Food.

Gerelateerde artikelen
Reacties
3 Reacties
  • Eric spreekt zichzelf meerdere malen tegen. Om de vergelijking die hij gebruikt maar even aan te halen: een mens wil helemaal niet onverdoofd geslacht worden. Het is juist menselijk om iemand die (in ons geval dan bijvoorbeeld terminaal is) zichzelf van kant wil laten maken dat op een menselijke, verdoofde!, manier te doen.

    Pijn is daarnaast menselijk, maar het is nog veel menselijker om de ander zo min mogelijk pijn te wensen waar nodig, dus ja(!) verdoofd slachten. Wel zo menselijk om ook onze naaste dieren zo min mogelijk pijn te doen.

    Daarnaast probeert meneer de situatie te schetsen alsof vroeger alles beter was. Maar zoals te merken is aan de ophef, gaan mensen dus juist vragen stellen als er wel (nog!, zo barbaars) ritueel geslacht wordt. Dat geeft verder aan dat het onmenselijk is, want wat menselijk is bepalen mensen zelf, het is net politiek... prima partij Partij van de Dieren.

  • Excuses daar had natuurlijk Partij VOOR de Dieren moeten staan.

    Ik denk trouwens dat je een beter argument zou hebben gehad als je het zou gooien op 'de vrijheid van uitvoering van religie', als zoiets bestaat.

    Dan zou je je nog kunnen afvragen of mensen moeten bepalen hoe andere mensen hun dieren geslacht mogen hebben.

  • Ook de tegenstanders van het verbod op onverdoofd ritueel slachten twijfelen niet aan de intenties van de Partij voor de Dieren. Er bestaan soms nu eenmaal tegengestelde meningen die niet altijd overbrugd worden. De schrijver twijfelt wel aan de intenties van de PvdD. Maar da's helemaal niet nodig om het met die partij oneens te zijn.

    Een en ander komt naar mijn idee op het volgende neer. Als blijkt dat onverdoofd ritueel slachten dieren extra leed bezorgt, dan moet de godsdienstvrijheid wijken. Als de ene of andere vorm van slachten geen verschil maakt of zelfs het onverdoofd ritueel slachten diervriendelijker is, dan hoeft de godsdienstvrijheid niet te wijken. Uitgangspunt bij de overweging is het dier en niet de godsdienst.

    Beide partijen baseren zich op onderzoeken die hun gelijk bevestigen. Dat kan nog veel zorgvuldiger bekeken worden. Dat lijkt me nu de opdracht voor de toekomst. De rest is onzin en hocuspocus. Zie ook:
    http://georgeknightlang.wordpress.com/2011/04/14/dieren-richten-een-godsdienst-op/

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Naar boven